Münevver’in elindeki o kitap, onun hem dış dünyaya açılan penceresi hem de iç dünyasında tuttuğu bir ayna gibi.
Hikâyenin en çarpıcı yanı, sıradanlığın içindeki büyüyü yakalaması. Mesela, mahalledeki çocukların oyunları, komşu teyzenin laf sokmaları ya da dedenin sessiz öfkesi… Bunlar o kadar tanıdık ki, sanki kendi çocukluğunuzun bir sahnesini izliyormuşsunuz gibi hissediyorsunuz. Ama bu tanıdıklık, Eriş’in kaleminde sıradan olmaktan çıkıyor; her bir detay, kaybolmaya yüz tutmuş bir dünyanın arkeolojisi gibi işleniyor. Kitap, nostaljiyi romantize etmek yerine, onun buruk tarafını da göstermeyi başarıyor: Gurbetçi ailenin ne tam anlamıyla “oraya” ne de “buraya” ait olamama hali, Münevver’in sessizce taşıdığı o yalnızlık hissiyle derinden hissediliyor.
Bence Tatil Kitabı bir çocuğun gözünden anlatılmasına rağmen, aslında büyüklere yazılmış bir mektup. “Unuttuğunuz o küçük şeyleri hatırlayın,” diyor adeta. Okurken, Münevver’in ödevlerini yaparkenki ciddiyetine gülümsüyorsunuz, ama bir yandan da o ödevlerin onun için bir kaçış, bir tutunma çabası olduğunu anladığınızda içiniz cız ediyor. Eriş, bu ince dengeyi çok iyi kurmuş. Kitap, belki büyük olaylar ya da sürprizlerle dolu değil, ama hayatın kendisi gibi: Sade, gerçek ve bir o kadar derin.
·
930 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.