İvan İlyiç ve Ölümü
“O ışık hep oradaydı zaten…
Ama o ışığı basma kalıplarla, toplumun doğrularıyla, görevlerle boğdu.
Karanlıklarla doldurdu içini, sonra o karanlıkta kendi elleriyle ezdi kendini.”
Bazı kitaplar okunmaz; yaşanır.
Tolstoy sanki yer yarıldı da mezara girmiş, ölümün koynunda vakit geçirmiş…
O çuvalı, o karanlık geçidi öyle derin, öyle iliklere işleyen bir şekilde tasvir etmiş ki;
insan okurken sadece bir karakterin değil, kendi ölümünün de provasını yapıyor sanki. Kısacık bir kitap olmasına rağmen çok derin bağlar kurdum ve etkiledi. Sanki ölümün denizinde bir gemiye binmiş gidiyoruz, fırtınılar, dalgalar, çığlıklarla mücadele veriyoruz. Okurken hep bu duyguları satır aralarından derinden hissettim. Karakterimiz İvanın, manevi acıların büyümesiyle aynı oranda büyüyen fiziksel acılarının onda yarattığı o 'Varoluşsal sancıları' derinlemesine işlemiş ve 'başkaldırma' felsefesiyle bir yerlere tutunmaya çalışırken bizlere yaşadığınız da yaşam mı? diye gerçek bir acıyla bizi burun buruna getirerek kapanış yapıyor... Okuduğum ilk tolstoy kitabıydı ve muhteşemdi.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.