– Neden sustun o gün?
– Çünkü ne diyeceğimi bilmiyordum.
– Sadece "kal" deseydin, kalırdım.
– Kalsan ne olurdu?
– En azından birlikte yanardık.
– Belki de ben yanmak istemedim.
– Ama ben razıydım.
– Sen hep razıydın, ben hep eksik.
– En çok senden öğrendim, bir kalbin nasıl görmezden gelinebileceğini.
– Üzgünüm.
– Artık gerek yok.
– Peki şimdi neredesin?
– Gidiyorum. Kendimi bulmaya… Çünkü sen de kaybettim en çok kendimi.
– Dönersen?..
– Dönmem. Bazı kalp kapıları sadece bir kez açılır. Sen o anı kaçırdın.