İnsan yalnızca kelimelerle değil, suskunlukla da anlatır kendini. Edgü’nün kelimeleri, dağın yamacında kalan bir suskunluk gibi: sert, soğuk ama içten içe yakıcı. Öğretmenin değil; insanın, hiçliğin, yabancılığın hikâyesi bu.
Cümleler kısaldıkça düşünce derinleşiyor, anlam büyüyor. Bu kitapta çok şey olmuyor ve tam da bu yüzden çok şey hissediliyor.
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.