dönüpte geriye baktığımda, kaybettiğim onca şeyin aslında bana ait olmadıklarını şimdi daha iyi anlıyorum.
tuhaf olansa hiç kimseye ve hiç bir yere ait olmadığımı fark etmiş olmam.
bu aksine beni üzmüyor, daha güçlü kılıyor, özgürlük hissi gibi,
hissettiklerim yalnızlık veya kimsesizlik değil,
daha çok bir psikolojik durum, monachopsis veya şizoid bir vaka sanırım.
erbil