Serinin en sevdiğim ikinci kitabı kesinlikle Oniks Fırtına. İlk kitapta beni içine çeken olgu ejderhalardı. Bu kitapta da yanardönerleri aramak, ada ada takım ile beraber gezmekten çok keyif aldım. İlk 300 sayfada ikinci kitap gibi dinamiği düşük, meraksız Xaden’sız bir kitap mı okuyacağız diye korkmuştum ama Xaden’ın okula profesör olarak dönmesiyle kitap aktı gitti. Dükler, prensler, kayıp düşesler, prensesler, ejderhalar ve savaşçılar, rahibeler ve tapınaklar… Herşeyi ile gayet hoş kurulmuş bir fantastik dünya idi. Gizem unsurları yerindeydi.
Xaden’a ne olduğu, Violet’ın Tanrı Dunne’e sunulması ama adanmaması konusu, Aaric, Bohdi, Garrick, Mira… Hatta Tairn’in akıbeti… Andarna ne yaşadı, neden döndü? Yanardöner’ler gerçekten venin iyileştirmeyi biliyor ya da yakabiliyor mu? Bir sürü soru işareti ama en büyüğü kesinlikle Xaden’ın Venine dönüşmesi.. Yazar ne yap et kurduğun evreni gerekirse yak kül et gerekirse tepetaklak et ama Xaden’ımı biz okurlara ve Violet kızımıza geri ver.
Kitabı bitirdiğimde asla hayal kırıklığına uğramadım. Keşke yazar 4. Kitap beklensin algısı oluşturmak uğruna evlilik seremonisini okurlardan gizlemek yerine yer verseydi de okuyabilseydik. Başka hiç bir serzenişim yok.
Dördüncü kitabı gözüm yolda bekleyeceğim. Umarım ara vermeden çıkar.
·
143 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.