Kafka’nın Milena’ya Mektuplar’ı, bir aşk hikâyesinden çok bir iç dökme biçimi. Kafka, 1920’lerde Milena Jesenská’ya yazdığı mektuplarda sadece sevdiğini değil, insanın içinde büyüyen o tarifsiz yalnızlığı, yabancılaşmayı, korkuyu ve tutunma çabasını da anlatıyor.
Benim için bu kitap, bir yerlerde durup soluklandığım bir metin oldu. Uzun zamandır hiçbir şey bu kadar içime dokunmamıştı. Kafka’nın Milena’ya yazdıklarında öyle bir içtenlik var ki, okurken hem birini özlüyormuş gibi hissediyorsunuz hem de kendinizi.
Mektuplar boyunca Kafka’nın sesi giderek daha kırılganlaşıyor. Seviyor ama yaklaşamıyor, korkuyor ama yazmadan da duramıyor. Kelimeler onun için hem sığınak hem de yük. Bu çelişki, mektupların duygusal derinliğini daha da artırıyor.
Milena’ya Mektuplar, sadece Kafka’nın değil, aynı zamanda içinde bir yere dokunamadığı bir
duyguyu taşıyan herkesin kitabı. Gerçek bir sevmenin, vazgeçmeden sevmenin, ama bazen sadece uzaktan durarak sevmenin ne demek olduğunu gösteriyor.
Kafka’yı yalnızca yazar değil, bir insan olarak tanımak isteyenler için fazlasıyla özel bir metin.
·
68 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.