Kemal Varol'un "Aşklar, Hevesler ve Ayrılıklar Üçlemesi"nin son kitabıydı Babamın Bağlaması. Hem genel olarak seriden, hem de bu üçüncü kitaptan biraz bahsetmek istiyorum size.
Serinin genelinde hâkim olan yol hikâyeleri var. İlk kitap olan "Ucunda Ölüm Var"ı okurken Ağıtçı Kadın ile düşüyoruz yollara. İkinci kitap olan "Âşıklar Bayramı"nda Heves Ali ile oğlu Yusuf'un yarım kalan baba-oğul hesaplaşmalarına tanıklık ediyoruz. Son kitap "Babamın Bağlaması" ise evet düğümlerin çözüldüğü, bu kez uzun yolculuğun haricinde Yusuf'un içsel yolculuğu ve vedalaşmalarına da ışık tutulduğu bölümü içeriyor. Yaşam ve ölüm üzerine, ebeveynlik ve evlatlık üzerine, aşklar, ayrılıklar ve hayatın yol ayrımları üzerine çokça düşündüren, yürek burkan bir kitaptı okuduğum... Yusuf'a da, babası Heves Ali'ye de aslında çok üzülmedim, daha çok öfke duydum ayran gönüllülüklerine ne yalan söyleyeyim. Ben daha çok hesapsız kitapsız, sorgusuz sualsiz arkalarında bıraktıkları kadınların acıları ile ilgilendim. Ama insanın hem kendisini, hem de yakınında olan kişileri etkileyecek boyuttaki bazı kritik hatalarının, kötü geçen çocukluğu ile nasıl da ilişkili olduğunu bir kez daha düşündüm bu kitabı okurken. Terapistler danışanlarının ruhlarındaki düğümleri çözmek için boşuna çocukluklarına inmiyorlar.
Üçlemenin her kitabı pek çok ilimizdeki gelenekler hakkında da bilgi sahibi yapıyor okuru. Özellikle Doğu ve Güneydoğu Anadolu'da bulunan birçok şehrimizdeki adetler ile ilgili yeni şeyler öğrendim. Âşıklar kültürü, cenaze kaldırma adetleri, yas sürecinin yönetimi, farklı inanışlar, töreler... Bütün bunlar açısından da çok doyurucu bir okuma deneyimi oldu benim için.
Ne diyebilirim ki, uzun süren bir türkünün sonuna gelmişim de kulaklarım sessizlikten sağır olacakmış gibi bir haldeyim. Anadolu hikâyelerini seven herkes bu üçlemeye bayılacaktır, sevmeyen de bu seri ile sevsin artık bir zahmet. ;)
·
76 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.