kendimi öldürdüğüm gecenin sabahı yine ayağa kalktım. yatağımda dikeldim. duvara baktım birkaç saniye. damadığımda paslı kan tadı. midem bulandı, kustum. içimdeki kin bütün benliğimi ele geçirirken sustum. aynaya koştum. kendimi süzdüm. yorgun gözaltları ve dağılmış saçlar. harap bir vaziyetteydim. gözlaltlarımdaki morluklar o gecenin soğuk kasvetinin eseri. yemek yedim, uzandım. dans ettim. hâlbuki nefret ederim. hayvanları sevdim. dokunmaya çekinirim oysa. yoruldum. kahvemi yudumladım. ruhumun ruhuma vurduğu darbelerin şerefine birkaç kadeh kaldırdım. boş sokağı izledim. eskiden beni rahatsız eden yorgun İstanbul trafiği, karmaşası, kaosu yoktu. eser dahi kalmamıştı. tektim. sustum, bir yudum yumru daha. ayağa kalktım. şimdi tek mahlukun katili bendim. kendimi öldürdüğüm gecenin sabahı yine kendimi öldürmeye çalıştım. fakat başladığım işi bitiremedim. her zaman olduğu gibi.