Permafrost, her daim donuk haldeki toprak katmanı demekmiş. Aynı zamanda bu kısa romanın anlatıcısı kadını sarmalayan bir metafor.
Kimlik, toplumsal cinsiyet, aile, aidiyet üzerine sorgulamalardan oluşan sert bir metin bu.
Kadın olma hali ve bir ruh hali olarak queerlik üzerine içsel bir monolog.
İsimsiz anlatıcı Barselona’da, sonrasında İskoçya’da ve Brüksel’de yaşayan tutunamamış bir genç kadın.
Ailesinden çok farklı, onlara uyum sağlayamıyor, oradan oraya savrulup duruyor.
Bir arayış öyküsü bu aynı zamanda. Hayatına giren kadınları betimlerken aşkı ve kendini arıyor.
Öfkeli, isyankar bir sesi var.
İntihara meyilli bir kişilik.
Depresif bir karakter.
Tüm bu melankolik görünüme rağmen ben kitabı nedense keyifli buldum; yazarın anlatım tarzını da, çevirisini de beğendim.
Şunu itiraf etmeliyim ki isimsiz anlatıcının öfkesi yer yer abartılı geldi bana. Hayata duyduğu kızgınlığın sebeplerini anlayabildim ama daha genç olsaydım konuyu daha kolay içselleştirebilirdim.
Bu novellayı yirmili yaşlarımda okusaydım daha fazla etkilenirdim.
Yine de oldukça başarılı buldum.
Anlatımın şiirselliğine kalbimi bıraktım.
Permafrost, Katalan yazar Eva Baltasar’ın ilk romanı ve bir üçlemenin ilk kitabıymış.
Diğer iki kitabı da çevrilirse onları da okurum.
Mayıs ayımın son kitabıydı.
Tarz olarak, bu ay okuduğum “Detaylar” ile “Birbirimize Her Şeyi Anlatabilirdik”in yanına yerleştirebilirim Permafrost’u.
·
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.