Bu kadar basit yazım tarzı ve kurgu stiliyle de olmaz ya...
Mahalle kurgularını ayrı severim. O sıcaklık, samimiyet vs okumak beni çocukluk zamanlarıma götürür, keyif alırım ama bu olmamış. Mahalle ve abimin arkadaşı konulu bir kitaptı. Kızımız Mahira yirmi yaşında ama beş, altı yaş kapasite ve kaprisinde üniversite öğrencisi. Okurken krizlere girdim. Komik yapma çabası karakterin içinden geçmiş, kafasına eseni yapan, burnu boktan çıkmayan ve sürekli abilerinden birinin onun ardını kurtaracağının rahatında olan bir karakter. Aşırı aşırı uç karakter. Sevemedim, bir insanda sevmediğim ne varsa hepsi ondaydı.
Ve Sancak... Tek başına gayet aklı selim olabilen aşkını çocukluk zamanlarından bu yana içinde coşturan bir karakterken bir anda ve ne ara hislerini ortaya serdi anlamadım. Hadi onu geçtim. Bu kızın iki abisi var; biri öğretmen, efendi ve modern biri diğeri Kaz Dağlarından inme, elinde tespih, ayağında kundura minibüs şoförü... Mahira'ya yaklaşımları taban tabana o kadar zıt ki okurken irrite oldum.
İki abi, Ankaralı bir aile ve Konya ovası genişliğinde bir rahatlık... Mahalle kurguları her ne kadar kurgu olsa da gerçeklik barındırmalı. Bu hikayede ne bir gerçeklik, ne his, ne de kalite vardı. Varoş espriler, kamyon arkası muhabbetler, altı boş diyaloglar.
Atlaya atlaya okudum ve buna bile tahammül edemedim. Kurgu seriymiş ve bu ilk kitapmış sanırım, ikincisine şans vermeyi düşünmüyorum. Ki ben serilerin ilk kitap şanssızlıklarının ve kaleminin ikinci kitapta düzelme ihtimalini göz ardı etmeyen biriyim ama bu kurgu toplamaz. Kalem, yazım ne yazık ki vasat, neyine bu kadar tav olunup basıldı anlam veremedim.
·
291 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
