Bu kitap kalbinin kapılarını aralamaya cesaret edenler için
Kitabın başında ‘Esirgeyen ve Bağışlayan Allah’ın adıyla’ cümlesiyle karşılaşmak... Böyle bir başlangıcı olan bir kitaptan etkilenmemek, kalbe dokunmamak mümkün mü hiç?
Cerh edildi, incitildi kalbim ama aynı anda da derin bir hazla sarhoş oldu ruhum bu kitabı okurken.
Mantıku’t-Tayr, yani “Kuşların Diliyle”… Ferîdüddin Attâr’ın kaleminden dökülen bu hakikat öyküsü, Sözcüklerin ötesinde bir anlamla dokundu, suskunluğa itti beni.
Kuşların padişahları Simurg’u bulmak için çıktığı bu yolculuk, aslında hepimizin içsel arayışı. Her bir kuş, bir insan hali. Korkularımız, zaaflarımız, kibirlerimiz, sevgimiz, ümidimiz… Yedi vadiyi geçmeden, içindeki karanlıklarla yüzleşmeden hiçbir kuş Simurg’a ulaşamaz. Ve sonunda anlaşılır ki, Simurg hep oradaydı. Simurg, zaten bendim. Zaten sendin. Aradığın hep içindeydi, ama bakmayı bilmedin.
Attâr’ın dili ilk başta ağır gelebilir, evet. Herkesin kolayca içine girebileceği bir anlatımı yok. Ama biraz sabırla, biraz gönül vererek içine girince, seni öyle bir yere çekiyor ki, kelimeler artık sadece araç oluyor. Gerçek anlam, kalpte uyanmaya başlıyor.
Beni en çok etkileyen bölümlerden biri Kârîz’de geçen hikâyeydi. Komşusundan eşek ödünç alan fakir adamın başına gelenler… Basit bir olay gibi gözüküyor, ama Attâr burada öyle bir adalet terazisi kuruyor ki:
“O kurtu aç bir halde ovalara salan cezalandırılmalıdır.”
Sadece bu cümle bile günümüz dünyasında insanların unuttuğu sorumluluk duygusunu tokat gibi hatırlatıyor. Çünkü her şeyin bir sebebi, her hareketin bir sonucu var. Ve Attâr, bize her olayın arkasındaki ilahi hikmeti gösteriyor.
Her hikâyede, her sözde aşk var. Ama öyle sıradan, geçici bir sevda değil. Yanarak pişen, yok olarak var olan, ‘ben’den sıyrılıp ‘O’na ulaşan bir aşk…
“Aşk derdiyle yanıp yakılan kimse, gece gündüz nasıl rahat ve huzur içinde olabilir?”
İşte bu cümleyle birlikte anlıyorsun ki; gerçek aşk bir huzur değil, bir yangındır. Ama o yangın, seni yakarken arındırır. Yok ederken diriltir. Mantıku’t-Tayr, bu aşkın kitabı.
Hüdhüd’ün rehberliğinde ilerleyen kuşlar gibi, biz de bu kitap boyunca nefsin tuzaklarından geçiyoruz. Kimi zaman cesaretsiz, kimi zaman kibirli, kimi zaman umut dolu... Ama yolun sonunda, Simurg’un aslında “biz” olduğu gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
“Sen mi bensin, yoksa ben mi sen; bu ikilik ne zamana dek sürecek?”
Bu kitap, birliği anlatıyor. Ben ve Sen yok; sadece O var. Ve O’na ulaşmak, kendini yok etmekle mümkün.
Dua ve yakarışlar arasında, satırların arasına gizlenmiş büyük sırlar var. Okudukça değil, yaşadıkça açılıyor kapılar. Secde aralarında okunacak cümleler var bu kitapta. Gece sessizliğinde, kalbin en yalnız köşelerinde yankılanacak sözler:
“Ey canların canı, gizlilik içinde örtülüsün.”
Bu kitap, bir aynadır. Baktığında kendini değil, senden öte bir seni görürsün. Okudukça susarsın. Susunca anlarsın. Anladıkça aşkla yanarsın.
Eğer henüz okumadıysan, çok geç değil. Ama okurken acele etme. Her sayfayı sindire sindire, hissede hissede oku. Çünkü bu kitap sana dışarıdan bir şey anlatmıyor. Senin içini açıyor. Senin içindeki “gerçeği” konuşturuyor.
Son olarak, bu yolculuğu yapacak olan her kalbe şöyle seslenmek istiyorum:
Ey gönül! Eğer onu talep ediyorsan, yola düş. Önüne, ardına bakma ve uyanık ol. Çünkü hakikat, dışarıda değil. Hep içindeydi. Ama sen, hep dışarda aradın.
·
427 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.