Bu kitabı okurken Sait Faik’in hikâye anlatmaktan çok içini döktüğünü hissettim. Hikâyelerde hep bir yalnızlık, bir kaçış ve insanların iç dünyasına dair derin duygular var. Sanki yazar artık dış dünyadan yorulmuş ve kendi içine dönmüş gibi.Alemdağ’da Var Bir Yılan, bence insanın kendinden kaçma ama nereye giderse gitsin yine kendine rastlama hikâyesi. Kısa ama insanın içinde iz bırakan bir kitap.