Gürcü yazçısı Nodar Dumbadzedən oxuduğum sayca 5-ci əsərdir. Bu hekayə təkcə müharibədən sonrakı Gürcüstanda bir gəncin həyatından bəhs edən avtobioqrafik hekayə deyil, bu ümid və arzuların insanların çiyinlərinə necə ağırlıq gətirə biləcəyi və yaşamaq üçün güc tapmağın nə qədər vacib olduğuna dair dərin bir düşüncələr formalaşdıran bir əsərdir. Dumbadzenin pis əsəri yoxdur, oxuduğum bütün əsərləri şedevrdir. "Qorxma, ana" - sadəcə təsəlli sözlərindən ibarət deyil. Bu, hisslərini gizlətməyə və kütləvi sakitlikdən özünə qapanmağa məcbur olan bütün dünyaya ünvanlanan müqavimət və ümid simvoludur.
Qorxunun tez-tez qaydaları diktə etdiyi bir dünyada sevgi və gülüş azadlığın bu nadir qurtumlarına çevrilir. Nodar Dumbadze məhz bundan danışır - ən çətin həyat şəraitində belə, insan sevmək və sevinmək qabiliyyətini özündə saxlayarsa, insan olaraq qalır. Ən çətin anında pənah gətirə biləcəyi insan yanındadırsa, o çətinliyə tab gətirəcək.
Müəllif demişkən, "İnsan güldükcə qırılmır. Sevdikcə yaşayır"
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.