Baek Sehee’nin düşünce kıvrımlarında dolaşırken, kendi iç sesimle yüzleştim. “Ben de böyle hissediyorum” dediğim çok an oldu. Depresyonu büyük bir fırtına gibi değil, sürekli yağan ince bir yağmur gibi anlatıyor. O yüzden daha gerçek, daha sessiz ama bir o kadar sarsıcı. Yazarın “yaşamak istemiyorum ama tteokbokki de çok güzel” cümlesi, bir bakıma hayatla ölüm arasındaki o garip, tanımsız boşluğu çok iyi özetliyor.
Kendimle empati kurmamı sağladı bu kitap. Birine “geçer” demek yerine, yanında oturup birlikte tteokbokki yemeyi teklif etmenin daha kıymetli olduğunu öğretti.
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.