Elif Erdoğan son kitabı Boşluğun Üst Katı'nda bir başka türe adımını atmış. Kitapta gördüğümüz kuvvetli bir yas anlatısı. Elbette yine metnin dili yazarın o duygulu anlatımının bir devamı. Bu sefer, öykülerinde zaman zaman kullandığı manzum formda yazım şeklini görüyoruz. Eserdeki tüm metinler böyle kaleme alınmış. Kitap üç ayrı bölümde kurgulanmış. Tamamı, anlatıcının yaşadığı yasın aşamalarını gösteriyor. İlk bölümdeki metinler onarlı olarak birbirini tamamlıyor. Bir anlatıcıdan, bir de italik yazımla onun sevgilisinden metinler okuyoruz. Diğer bölümlerdeyse ölüm sonrası gelişen yasın tezahürlerine şahit oluyoruz. İyileşme çabasını, iyileşememeyi ve boşluk duygusunu.
Kitapla ilgili daha fazla gevezelik yapmayayım, kısmetse zaten incelemesi gelecek. Yazar, öykülerinin çoğunda kullandığı anlatım dilini yasın getirdiği güçlü duyguyla birleştirip özel bir anlatı ortaya çıkarmış. Eseri hiçbir türe dahil edemeyeceğimizden, anlatı ifadesi bence de uygun olmuş. Elif Erdoğan'ın kalemini sevenler için özel bir kitap.
·
249 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.