Kalabalıkta yalnız
Pavese’nin 1949’da yazdığı bu roman, yalnızlık duygusunu ve intiharı sarsıcı bir şekilde ele alıyor.
Hikâye, Roma’dan doğduğu şehir olan Torino’ya dönen iş kadını Clelia’nın gözünden anlatılıyor. Clelia burada, kaldığı otelde intihar girişiminde bulunan Rosetta ve onun arkadaş çevresiyle zaman geçiriyor. Zamanla Rosetta’yla dostluk kuruyor ve bu arkadaş grubunun yaşamına içeriden bakmaya başlıyor.
Clelia’nın etrafındaki kadınlar; bir zamanlar imrendiği, özgür ruhlu, kendinden emin kadınlarken; şimdi hayata karşı umutsuz, züppe, savrulmuş kadınlara dönüşmüşler. Clelia, bu dönüşümü oldukça alaycı ve yer yer yargılayıcı bir dille aktarıyor. Roman boyunca Clelia, bu kadınlarla olan ilişkilerinde hem yakınlık kuruyor hem de giderek onlardan uzaklaşıyor, içsel bir yabancılaşma yaşıyor.
Romanın dili yer yer sivri ve soğuk; duygusal olarak mesafeli. Özellikle bazı bölümlerinde ağırlaşan tempo beni zaman zaman zorladı, ama genel olarak anlatım gücü ve karakter derinliği etkileyiciydi.
Pavese’nin kadın karakterler üzerinden çizdiği yalnızlık ve arayış hali hâlâ güncelliğini koruyor. Umutsuzluğun sessiz biçimlerini anlamak isteyenler için sade ama etkili bir roman.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.