"Kötü bir son, sonsuz bir umutsuzluktan iyidir."
Yaşamdaki adaletsizliğin, insan ruhundaki hasarını en iyi şekilde gösterenlerden biri Jonh Steinbeck. Bazıları yaşamı kazanmış olarak doğar, diğerleri ise payına düşen çetrefilli bir mücadeleyle hak kazanmak zorundadır. John Steinbeck, o diğerlerinin sesidir işte. İnci'yi okurken baş kahramanımız Kino oluyoruz. Onunla beraber haksızlığın verdiği ruhsal ıstırapla öfkeleniyor, umut ediyor, üzülüyoruz. Ama en önemlisi ne biliyor musunuz? Sevinemiyorsunuz. Hep zorluklarla geçmiş bir ömürde her şeyin birden değişebileceğini, şansın sizi bulacağına inanamıyorsunuz. Korkuyla, o şansın elinizden kayıp gideceği anı bekliyorsunuz. Nitekim öyle de oluyor. Herkes, her şey bir oluyor onu sizin elinizden almaya çalışıyor ta ki sizi bir hayvana dönüştürene dek...
Merhamet, dostluk insanlığa atfedilen kavramlar fakat piramitin en alt basamağında debelenip duran insanlar için iş değişir. Orada doğanın kanunları geçerlidir. Kötülüğün türküsü çalar durur. Ailenin, dostluğun türküsünü bastırır. Fakat yine de bir parça insan kalabilen vardır. O insan güçlü olup zayıfı yok edince daha güçlü devam etmez. Hayata devam eder ama o insan yanını yok eder. Yaşamın kıyısında yaşayanların hayatı böyledir işte. O uçurumun kenarında düşmemek için el ele verenler de birbirini itenler de bir aradadır. Kino'nun abisinin dediği gibi: "Doğumumuzdan, tabutumuzun parasına kadar her konuda kandırılmadığımızdan emin olamayız. Ama yine de hayatta kalabiliyoruz."
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.