Selam herkese 
Cihad KÖK kalemi ile tanıştığım için çok mutluyum. #uyuyuncageçmeyenşeylervar kitabı tam olarak içsel duygu çöküşlerime ses oldu diyebilirim. Sustuklarımıza, sabrımızın sınırına gelen olaylara, hadi buna da ses çıkarma demelerimize, görmezden geldiklerimiz, duymamazlıktan geldiğimiz her şey aslında bizleri biraz daha kendi yalnızlığımıza yaklaştırır. Kitabımızdaki karakterimiz Tufan 'ın içsel çöküşünü ve çözümü kendi yalnızlığında bulduğu dünyasına kapı aralıyoruz. Kedisi Çarşaf ve kaktüsü Yastık ile paylaştığı yalnızlık, onun sığınacağı güvenli bir limanıydı belkide.İnsanlarla arasına koyduğu mesafe ile bir nevi kendini korayabileceğini düşünüyordu. İnsan tahammülsüzlüğünü iliklerime kadar hissettim diyebilirim. (Bazen çok tahammülsüz olabiliyorlar)En acısı da insanın artık kendini anlatmaya çalışmaması sanırım. Karşındaki buna değer mi? Ya da anlar mı?Karakterimizin yalnızlığı doktorun yüzüne baka baka beyninde tümör var demesi ile hastane odasında karşılaştığı Fikret Bey ile aralarında geçen güzel konuşma ve Fikret Tan'nın ona anlattığı güzel aşkı, yani sizleri duygusal çırpınışlar ile baş başa bırakıyorum. Veeee okurken düşündüren, evet bende aynı duygular ile karşı karşıya kaldım diyebileceğimiz de bir kitap. Karakterimizin kendi yalnızlığına bulduğu dostlar ile benzerlikleri aynı zamanda Fikret Tan'ın her anlamda katıldığım güzel sözleri. Unutmamak gerek ki bir insan önce kendi mutlu olmayı bilmeli yoksa hiçkimse siz mutlu olun diye dünyayı ayaklarınıza filan sermeye çalışmıyor. Kimsedende bunu istediğimiz yok tabi ki. Yapılan küçücük bir iyiliğin bile lafının edildiği bir devirde bu çokta umursanmaz sanırım. Önce kendinizi sevin!!!! güzel bir kitap bıraktım ve güzel bir gün dilerim.
Cihad KÖK kalemi ile tanıştığım için çok mutluyum. #uyuyuncageçmeyenşeylervar kitabı tam olarak içsel duygu çöküşlerime ses oldu diyebilirim. Sustuklarımıza, sabrımızın sınırına gelen olaylara, hadi buna da ses çıkarma demelerimize, görmezden geldiklerimiz, duymamazlıktan geldiğimiz her şey aslında bizleri biraz daha kendi yalnızlığımıza yaklaştırır. Kitabımızdaki karakterimiz Tufan 'ın içsel çöküşünü ve çözümü kendi yalnızlığında bulduğu dünyasına kapı aralıyoruz. Kedisi Çarşaf ve kaktüsü Yastık ile paylaştığı yalnızlık, onun sığınacağı güvenli bir limanıydı belkide.İnsanlarla arasına koyduğu mesafe ile bir nevi kendini korayabileceğini düşünüyordu. İnsan tahammülsüzlüğünü iliklerime kadar hissettim diyebilirim. (Bazen çok tahammülsüz olabiliyorlar)En acısı da insanın artık kendini anlatmaya çalışmaması sanırım. Karşındaki buna değer mi? Ya da anlar mı?Karakterimizin yalnızlığı doktorun yüzüne baka baka beyninde tümör var demesi ile hastane odasında karşılaştığı Fikret Bey ile aralarında geçen güzel konuşma ve Fikret Tan'nın ona anlattığı güzel aşkı, yani sizleri duygusal çırpınışlar ile baş başa bırakıyorum. Veeee okurken düşündüren, evet bende aynı duygular ile karşı karşıya kaldım diyebileceğimiz de bir kitap. Karakterimizin kendi yalnızlığına bulduğu dostlar ile benzerlikleri aynı zamanda Fikret Tan'ın her anlamda katıldığım güzel sözleri. Unutmamak gerek ki bir insan önce kendi mutlu olmayı bilmeli yoksa hiçkimse siz mutlu olun diye dünyayı ayaklarınıza filan sermeye çalışmıyor. Kimsedende bunu istediğimiz yok tabi ki. Yapılan küçücük bir iyiliğin bile lafının edildiği bir devirde bu çokta umursanmaz sanırım. Önce kendinizi sevin!!!! güzel bir kitap bıraktım ve güzel bir gün dilerim.
·
58 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
