Ayşen Bayazıt Melik 
Hepsi Bu
“İlk roman” denince insan ister istemez temkinli yaklaşıyor. Ama Hepsi Bu, “ilk” olmanın yükünü taşımıyor, aksine, sanki uzun zamandır söylenmesi gereken bir söz sonunda dile gelmiş gibi duruyor.
Ana karakter Deniz’in balkondan sarkarken düşündükleri, aslında hepimizin içinden zaman zaman sessizce geçtiği düşünceler…Hayata nasıl tutunuruz, aklımızı kaybetmeden nasıl yaşarız, yoksa zaten hepimiz biraz delirmiş miyiz?
Ayşen Bayazıt Melik’in kalemi; sade, akıcı ve ince mizah yüklü. En ağır gerçekleri bile okurun omzuna usulca bırakıyor,öyle ki bir bakmışsınız, bir kadının zihninde, bir ülkenin çıkmaz sokaklarında, çocukluğun kırık dökük anılarında, anneliğin sessiz sorumluluklarında dolaşıyorsunuz.
Bazı cümleleri var ki, sanki bir yerinizi kaşımadan önce kaşıntıyı fark ettiriyor…
“Öleceksek ölürüz Deniz, bunda korkacak bir şey yok, delireceksek de deliririz bunda da korkacak bir şey yok.”
Bu cümlede hem çaresizlik var hem de tuhaf bir güç. Hayatın absürtlüğüyle barışmanın edebi hali gibi.
Ve sonra, karşımıza Fatik ile Osmo çıkıyor.
Deniz’in zihninde kendine yer açan bu iki hayali arkadaş, aslında hiçbirimizin o kadar da yalnız olmadığını fısıldıyor. Kimi zaman yargıç, kimi zaman sırdaş, kimi zaman aklın sesi, kimi zaman vicdanın. Deniz ne düşünüyorsa, onlar içimizde çoktan tartışmaya başlamış gibi.
Bir kitabın içinde hayali arkadaşlarla bu kadar gerçek bir yakınlık kurulması ise çok az yazara nasip olur.
Benim için Hepsi Bu, Kadın olmanın, düşünmenin, soru sormaktan yorulmamanın ama tüm bunların içinde mizahı da elden bırakmamanın hikayesi. Çünkü bu kitap, sadece bir kadının değil, pek çok kadının zihninin yankısı. O yankı bazen evde bir başına çocuğunu uyutmaya çalışan bir annenin iç çekişinde, bazen kalabalık bir toplantıda fikri duyulmayan bir kadının boğazına düğümlenen cümlede, bazen “güçlü olmalıyım” diye kendini yorgun düşüren bir kadının gecenin köründe sessizce ağlayışında yankılanıyor.
“Ben de böyle düşünüyorum ama hiç söyleyemedim”
“Tam da ben gibiydi”
“İşte bu cümlede ben varım”
dedirten satırlar bunlar.
Hepsi Bu, kadın olmanın taşıdığı yükü anlatırken, o yükün altında ezilmeden nasıl yüründüğünü de gösteriyor. Yalnızca yaşanan olayları değil, o olaylar yaşanırken zihinden geçenleri, kalpte büyüyenleri, dilin ucuna kadar gelip orada duranları anlatıyor. Belki hepimizin başka başka hikayeleri var, ama bu kitap o hikayelerin ortak gölgesinde buluşturuyor bizi. İşte bu yüzden Hepsi Bu, sadece bir roman değil, bir dayanışma alanı, bir içsel konuşma, ve kadınların birbirine görünmeden sarıldığı bir yer gibi...
·
56 Gösterim
1 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.