Poyraz öylece baka kaldı…
Bir dilek hakkı olsaydı kadının zihnine girmesine izin verirdi.
Birkaç saniyeliğine…
Sadece birkaç nefeslik zaman için.
Kendini anlatmak değil, sadece kendini gösterebilmek için.
Anlatamadığı ne varsa oradaydı çünkü.
Kelimelere hiç sığmamış o kırık sızılar.
Her gece aynı rüyada bir daha ölen umutlar.
Yıllar içinde kuruyan ama hâlâ damarlarında gezinen o özlem…
Hepsi, zihninin kuytularında, usulca nefes alıp veriyordu.
Kadın, bir anlığına okuyabilseydi keşke zihnini.
Bir anlığına gözlerinin arkasında dursa.
Kalbinden geçenleri değil, hiç geçmeyenleri hissedebilseydi…
Anlardı…
Onca şiiri neden yazdığını.
Sustuklarının çığlıklarını.
Ve neden hâlâ orada, gözlerinin önünde öylece durduğunu.
Ama bunun mümkün olmadığını biliyordu…
Yine de içindeki faili malum çocuğun umuduna tutunmuştu.
İnsanın en büyük yanılgısıydı belki de;
bir gün birinin, hiçbir şey sormadan her şeyi anlayabileceğine inanmak…
Yakup KAZDAL
Yakup KAZDAL··
955 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.