Bir Saatlik Şiir, Günlerce Süren Etki1000Kitap
Orhan Veli’nin seçme şiirlerini bir saat içinde okudum. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bile. Şiirler hızla bitti ama kalbimde bıraktığı iz hâlâ taze. Her biri sanki tanıdık bir yüz gibiydi… Uzun zamandır görmediğim, özlemle beklediğim bir dost gibi. Onun kelimelerinde ne yüksek perdeden bir iddia vardı, ne de karmaşık imgeler.
Orhan Veli’nin şiirlerinde yalınlığın nasıl büyük bir zenginlik olduğunu bir kez daha gördüm.
Şiir, büyük kelimelerle değil; doğru yerde susmayı, sade bir cümlede koca bir hayatı anlatmayı bilmekle güzel oluyormuş meğer.
Sade, açık ve bir o kadar da dokunaklıydı.
Okurken hem içimde sakladığım duygularla yüzleştim, hem de kendime hafifçe tebessüm ettim.
Orhan Veli, hayata olduğu gibi bakan bir şair. Sokağı, insanı, aşkı, yalnızlığı, umudu… Hepsini olduğu haliyle anlatıyor.
İşte beni en çok durduran dizelerden biri:
“Beni bu güzel havalar mahvetti
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden…”
Bu dizeyi okurken içimden şu geçti: Bazen insan da her şeyi ardında bırakmak ister.
Sadece havanın güzelliği değil, bir hissin hafifliği bile kurduğu düzeni altüst edebilir. O karmaşa, o bırakış hali… Belki de en çok şiiri hissederek okuyanlar anlar.
Ve şu satırlar:
“Bir kadın geçiyor
Dokunmuş gibi bir ağacın yapraklarına…”
Ne kadar zarif değil mi? Gücünü göstermeye çalışmadan, sadece varlığıyla iz bırakan bir insan…
Kimi zaman ben de böyle geçiyorum bir sokaktan, fark edilmediğimi sanarak. Ama belki bir şairin kalbine değmişimdir, kim bilir…
En çok da şu dizelerde sustum:
“İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı…”
Gözleri kapalı olup da bu kadar çok şey hissedebilen biri ancak derinden seven biridir.
Bu satır bana hem iç sesimi hem de sezgisel duyarlılığı hatırlattı.
Görmeden görebilmek… Belki de şiirin özü tam olarak bu.
Ve sonra o meşhur dizeler geldi:
“Bir de rakı şişesinde balık olsam…”
Hepimizin içinde bir kaçış arzusu, bir su altı huzuru yok mu zaten?
Kimi zaman bir şiir sadece bir dilek cümlesi gibi görünür ama insanın tüm iç dünyasını ortaya serer.
Şiirlerin arasında yürürken zaman zaman durdum, bazılarını iki kez okudum. Çünkü her dizede başka bir “ben” buldum.
O “ben” kimi zaman çocuktu, kimi zaman âşık, kimi zaman da sokakta tek başına yürüyen bir insandı…
Ne kahkaha attım ne de gözyaşı döktüm.
Ama çokça tebessüm ettim. İçimden gelen bir sıcaklıkla…
Çünkü her dize bir yerime dokundu. Çünkü Orhan Veli, hem sade hem de derin bir yerden sesleniyor insana.
Ve özellikle kalbini fazla taşıyanlara, kelimelere anlam yükleyenlere, küçük şeylerden etkilenenlere…
Orhan Veli’nin “Garip” duruşu hâlâ geçerli.
Sade olmak, halk olmak, sokakta yürürken şiire rastlamak…
Onun kaleminde bu kadar mümkün. Ve bu da onu hâlâ canlı, hâlâ güncel kılıyor.
Orhan Veli’yi mutlaka öneriyorum.
Bir saat yetiyor şiirlerini okumaya ama duygularını sindirmek belki günler sürüyor.
Ve belki en güzeli de bu: Bitiyor gibi görünse de sende kalıyor.
Uzun uzun düşündüren, içten içe büyüten bir iz gibi…
Bu satırlar yalnızca bir okur olarak, şiirlerin bende bıraktığı duyguların ifadesidir. Kadın kimliğimle hissettiğim şeyleri paylaşmak istedim. Herkesin şiirle kurduğu bağ benzersizdir. Bu yazı, kimseye karşı bir yargı değil; sadece içimde yankılanan sesi dile getirmektir.
·
106 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.