84 syf.
·2 günde·Beğendi·10/10
Yaşamı pay ettiği, yeri geldiğinde dünyanın dünya kadar yükünü sırtlandığı biri olmalı insanın hayatında... "İyi ki seninle yaşadım dünyayı." diyebilmeli, ömrünüze yaren olmalı... Kitap, Şükrü Erbaş'ın 45 yıllık hayat arkadaşı, şahgülü Hatice hanımın vefatı üzerine yazılmış şiirlerden oluşmakta. "Babanız içerde şiir yazıyor diye
çocuklarımı sessizce ağlattım ben." diyen bir kadın Hatice Erbaş. Bir adamın ömrü...

Acısını, çaresizliğini, yasını öyle bir anlatıyor ki etkilenmemek elde değil. Kesinlikle yıldız, yıldız yıldızlı on veriyorum. "Hayatla büyülenmiş son soluğunu
Ölümü de ekledi kızın evimize."
Sanki yaşamını yitiren, hiç tanımadığınız bir hanımefendi değil de nefesiniz olmuş 45 yıllık hayat arkadaşınızdır... Tek istediğim sarılmaktı Şükrü Erbaş'a. Nasıl bir aşktır bu, nasıl sevdin böyle demek istedim.
"Ölümü senden mi öğrenecektim
Soluğu canımdan çekilen kadınım."

Şükrü Erbaş ile birlikte izledim hanımefendinin ölümünü, "Gözlerin biliyor her şeyi, gözlerin bir yaşama çığlığı

Ölüyorsun..."

Onunla birlikte gömdüm Ömür hanımı mezara,
"Mavilik yitirdi hükmünü. Ipi kopmuş bir boncuğum senden sonra."

Onunla ağladım, sırtını sıvazladım elimden geldiğince işte...
"Yastığını koklaya koklaya öğrendim
İnsan bir kere ölmüyormuş meğer..."

Şimdi tavsiye eder miyim, hiç cevaplamayayım bence. Yoksa siz hala Şükrü Erbaş'la tanışmadınız mı?