Kitaba başlamadan arkasını önünü, sayfalarını ve duruşunu bir incelerim. Daha elime ilk aldığımda sevmeyeceğim tarzda bir kitap olduğunu anlamıştım aslında. Nasıl mı ? Siyah fonlu sayfalar ve sayfaların genelindeki o gri çizgiler bence çok gereksiz mesela. Bana göre bu estetik ekler kitabın kalitesizliğini gösteriyor. Kitap dediğin cümle ve sözcükten oluşmalı. Okumaya başlayınca da, ahah dedim, bu da öyle konuşur gibi yazanlardan. Konuşur gibi yazılmamalı... Ya da bunun adını başka koymalı.
Okudukça şu kanıya da vardım, bu kitabı 40-50 yaş üstü, muhafazakar annelerimiz okusa, hemfikir oldukları için onaylar ve beğenirler. Yalnız, hemfikirlerine bir şeyler yazmak pek mantıklı gelmiyor. Bu kitap farklı düşüncelere sahip olan insanların fikirlerini değiştirebilir mi ? Hayır, hangi psikolojide böyle bir üslup ikna için kullanılır ? (Üslup ve yazım tarzını da hiç beğenmediğimi söylememe gerek var mı ?)
Ama yine de bitirdim tabii.
İçeriği hakkında ne düşündüm bir de ona bakalım:
Sayfa 115 "şikayetçiyim" kısmı güzeldi, aynı evin içinde yaşadığımız insanlardan ne kadar sorumluyuz biliyor muyuz acaba ?
Sayfa 169, "Ramazan şenliği" kısmında önemli bir yere parmak basabilecekken düşünce derinliğini eksik buldum. Neden ve neye göre yanlış ?
Sayfa 180, oruca zarar veren şeylerden bahsedilmiş, fakat bütün yazılanlar sadece oruca zarar vermiyor...
Bütün bunlara rağmen, bu kitabın hiç mi getirisi yok derseniz, var elbette. Bana göre 2 tane.
Birincisi, sayfa 197'de muhteşem bir dua var ki, bir kısmı okuyup amin diyenlerin hatrına kabul olmuş belki, bir kısmı da amin bekliyor kabul olmak için... "Allah'ım ! Bu gece hürmetine Kudüs'ün özgürleştiği, Ayasofya'nın açıldığı,..., İslam birliğinin kurularak tüm dünyadaki zulümlere son verdiği günleri görebilmeyi bize de nasîb eyle ve bu yolda bizi de vesile kıl ! Yâ Rabbî..."
İkinci nokta ise, bir çok hadisi şerif bulundurmasıydı.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.