Dinlediğim şu öykü beni derinden etkiledi.
Bir öğretmen, evinde ögrencilerinin ödevlerini kontrol ediyordu. Kocası da işten gelmiş ve bir köşede cep telefonuyla meşguldü.
Biraz geçmişti ki, öğretmen elindeki ödev kağıdını bakarken ağlamaya başladı. Kocası, "Ne oldu?" diye sordu.
Eşi, "Dün öğrencilerime 'Dileğim' konulu bir şeyler yazmaları için ödev vermiştim" dedi, ve tamamladı, "Bu kağıttaki cümleler..."
Kocası meraklanmıştı, "Ne yazıyor ki seni ağlattı?"
Öğretmen eşi, "Şunlar" dedi ve okumaya başladı:
"Benim dileğim akılIı telefon olmak. Çünki annem ve babam telefonlarını çok seviyorlar. Telefonlarına bakarken benimle ilgilenmeyi bile unutuyorlar. Babam ofisten yorgun da gelse telefonuna vakit ayırıyor ama bana ayıramıyor. Telefonları çaldığında, hemen bakıyorlar ama ben bir şey söylediğimde o kadar önem vermiyorlar... Onlarla oyun oynamak istiyorum ama benimle değil akll telefonlariyla oynuyorlar. İşte bunun için ben akıllı telefon olmak isterdim."
Kocası da duygulanmıştı. "Kim yazmış bunu cok yazık?" diye sorduğunda ise aldığı cevap dinlediği yazıdan çok daha etkileyici idi:
"Oğlumuz!.'"