Knut Hamsun’ın Açlık romanı ile George Orwell’in Paris ve Londra’da Beş Parasız adlı eseri arasında birçok ortak tema bulunuyor. Açlık romanına benzettiğim için, Orwell’in bu eseri beni en az onun kadar etkiledi.
Açlıkta, Andreas’ın yaşadığı fiziksel açlık; zamanla içsel bir çöküşe ve psikolojik tutarsızlıklara dönüşür. Gururu nedeniyle yardım istemekten ve iş bulma çabasından kaçar. Bu içsel çatışmaları derinleşir, zihni açlıkla birlikte gerçeklikten uzaklaşmaya başlar. Zamanla hayaller ve halüsinasyonlar arasında kaybolur.
Orwell ise, hem Paris’te hem de Londra’da yaşadığı yoksulluğu anlatırken, plongeur (bulaşıkçı) olarak geçirdiği uzun ve bitmek bilmeyen çalışma saatlerini ve açlığı bir araya getirir. Bu durum, eser boyunca sosyal sınıflar arasındaki mesafeyi derin bir şekilde vurgular. Orwell yalnızca kişisel deneyimini değil, toplumsal analizleri de anlatısına dahil eder.
Her iki eserde de "onurlu bir yoksulluk" temasına odaklanılır. Hamsun’ın romanında Kristiania sokakları, Orwell’in eserinde ise Paris ve Londra sokakları; şehirlerin bireyi nasıl paramparça ettiğini okuyucuya derinlemesine hissettirir. Bu cümleler sizi öylesine içine alır ki, karakter kadar siz de kendinizi aç ve bitkin hissedersiniz.
Hamsun, bireyin içsel dünyasını ve varoluşsal sıkışmışlığını anlatırken, Orwell aynı deneyimi kent merkezli bir bağlamda ve kolektif empatiyle ele alır. Bu iki kitabı birbirine benzetmemin nedeni de budur. Bu yüzden ikisini birlikte inceleyerek çarpıcı yönlerini aktarmak istedim.
Ancak bir önerim var: Bu iki eseri üst üste okumayın. Cümleleri insanı gerçekten acıktırıyor; ama karakterlere duyduğunuz saygıdan dolayı, o açlık hissiyle lokmalar boğazınızdan geçmez hale geliyor.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.