KAZANANLAR
Farklı dönemlerde hayatın anlamını keşfetmiş iki kadının ilham veren hikayesi.Aradan geçen neredeyse yüz yıla rağmen bu iki kadının farklı zaman dilimlerindeki ortak mücadelesini okuyoruz.
İki mükemmel kadın.Farklı yıllar,ortak amaç…Saray..
İki kadın hayatta bir amaç edinerek kendilerini keşfediyorlar ,savaşıyorlar.Bir yol bulup o yolda ilerliyor ve başkalarının yolunu açıyorlar.
(Romanda bize
Günümüz Paris’inde yaşayan avukat Solene
1925 ‘lerde Blanche bize eşlik ediyor)
**Blanche ailesinin itirazlarına rağmen kadınlara tanınan yeni hak ile orduya katılıyor.Yol arkadaşı Albin ile birlikte Kadın Sarayı (Sığınma Evi)inşa etmek tek amaçlarıdır.Karşılarına ne engel çıkarsa çıksın bu engelleri yıkarak kadınların sığınacağı bir yer inşa ederler.
**Hayatına hep başkalarının isteği ile yön vermiş,olmak istediği değil,(yazar olmak)olmasını istedikleri kişi olan (avukat olan)Solene.
Aldığı bütün davaları kazanan ünlü bir avukat olsa da son duruşmasını kaybediyor.Müvekkili bu davanın kaybından dolayı intihar ediyor.Solene de yaşanan bu olaydan sonra kendini sorgulamaya ve vicdan azabı çekmeye başlıyor.Psikiyatristle görüşmelerinde ona yardım derneklerinde gönüllü çalışması önerildikten sonra kadınların sığınma evinde “arzuhalci“ oluyor.İlk zamanlar hiçbir kadın ondan yardım istemese de bir zaman sonra Solene kadınlar ile dost oluyor.Kadınların sorunları,yaşadıkları Solene’i çok etkilese de her zaman ve her konuda kadınlara destek olmaya devam ediyor.Romanda kadın dayanışması ön planda.Kadınların birlik olduğunda önlerine çıkan bütün engelleri nasıl aştıklarına şahit oluyoruz.
Başkalarının acısı söz konusu olduğunda Blanche tam bir rezonans kutusuydu.Acı ona dokunduğunda yankılanıyor, çoğalıyordu.
”Bir acıya sahit olduğumda kendime şu iki soruyu sorarım : Bu acının kaynağı nedir ve bu acıya çare bulmak için ne yapabilirim?”Dinleyenleri kimsesiz kadınların karanlık kaderine duyarlı olmaya çağırıyordu.
”On beş yıl sokakta yaşamak,on beş yıl hapis yatmak gibi bir şey,” dedi Bizim Renee
”Bir sonraki turneye kadar bronşlarımı iyileştirmeye zamanım olacak.Savaştan uzak yaşamaktansa savaşta ölmeyi tercih ederim.”
”İnsan odasını , mahallesini, şehrini hatta ülkesini değiştirse de mutsuzluğunu hep yanında götürüyor ,” dedi Salma
Kelimeler tıpkı kelebekler gibiydiler,kırılgan ve uçucuydular.
Çatlağı olanlara ne mutlu,çünkü ışık çatlaktan girer.
Kenine daima daha yüksek hedefler seçmekten korkmuyordu.Ordu’da onun için “Ay yetmiyor,yıldızları da istiyor!”diyorlardı.
Bir anahtara sahip olmak az şey değildi.Bir hayata sahip olmak demekti.
·
105 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.