Kızıltepe 2, kafamın fazlasıyla dolu olduğu bir döneme denk gelmesine rağmen, başladığım gibi bitirdiğim bir kitap oldu. Sayfaların nasıl aktığını, ne ara bu kadar ilerlediğimi anlamadım bile. Mahira’nın hisleri öyle gerçek ve yoğun aktarılmıştı ki, özellikle ilk sayfalarda yaşadıklarını sanki ben yaşıyormuşum gibi hissettim.
Mesajlaşma kısımları çok keyifliydi; Sancak’ın kendini sürekli öne atması, Mahira’nın tatlı kıskançlıkları… Sancak'ın Volkan’la olan laf dalaşları ise beni sık sık gülümsetti. O sahneler hikâyeye gerçekten başka bir tat katmış.
Çocukluk anıları ise karakterlerle olan bağımı daha da güçlendirdi. Onların küçüklükten gelen hikâyesini bilmek, sevgilerini daha anlamlı kıldı.
Sadece Mahira anlatımı değil Ela'nın anlatımı da vardı. Ela’nın anlatımıyla farklı bir pencere, farklı bir bakış açısı geldi. Onun duyguları ve yaşadıklarını da ondan dinlemek, Ela ve Volkan çiftini farklı bir bakışla okumak da çok hoştu. Sadece Mahira’dan dinleseydik eksik kalırdı bence. Bu şekilde her şey daha tamam hissettirdi.
Finale doğru heyecanım zirveye çıktı. Devamında ne olacak, bizi ne bekliyor ? Şimdiden üçüncü kitabı düşünmeye başladım bile…
Kısacası yine bolca gülerek, severek ve sanki o mahallede yaşıyormuş gibi hissederek okuduğum bir kitap oldu. Ellerine, emeğine, kalemine, yüreğine ve düşüncelerine sağlık.
·
419 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.