Rosa, başına dipçikle vurularak öldürülen bir kadındı. Hikâyesinin sonundan başlıyorum, çünkü bu son, ona göre bir son değildi. Rosa, düşünceleriyle hep var olacak biri.
Kitabı okurken, hapiste bile dünyaya hâlâ aşkla bakabildiğini gördüm. Kelebeklerden, kuşlardan, bir çiçeğin sessiz açışından mutluluk çıkaran bir kalbi vardı.
Onun satırlarında yalnızca bir mahkûmun değil, özgür bir ruhun yankısı vardı.
Okurken sık sık durdum ve düşündüm: “Hangimiz gerçekten içerdeyiz? "
Bedenini kapatmışlardı belki ama ruhu bizden çok daha geniş bir dünyada dolaşıyordu.
En çok da ölümü koydu içime. Çünkü onun yaşam sevgisi ölüme hiç yakışmıyordu. Ama ölümü de bir direnişin habercisiydi.
Rosa, yaşamı olduğu gibi kabul edip sevebilmenin en onurlu halini gösterdi bize.
Ne diyeyim belki biz de birgün Rosa’nın kelebeğe baktığı yerden bakabiliriz hayata. Böylece biraz daha dayanılır olur .
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.