Spoiler içerebilir :)
Don Kişot tam anlamıyla gerçeklikten kopmuş ama kalbini kaybetmemiş bir adamın hikâyesi bence. Kitabı okurken hem güldüm hem de “biz de bazen böyle hayallerin peşinden koşmuyor muyuz?” diye düşündüm. Adam kendi kafasında şövalyelik kurmuş, değirmenlere bile düşman sanıyor ama bir yandan da içindeki iyilik çok saf çok temiz geldi bana. Sanço Panza karakteri ayrı bir renk katmış, tam bir ayakları yere basan halk adamı gibi. Don Kişot’un dünyaya kafa tutuşu komik gibi dursa da aslında çok hüzünlü. Çünkü adam sadece biraz hayal, biraz saygı, biraz da anlam arıyor bu hayatta. Zaman zaman fazla uzasa da, okurken kendimi başka bir dönemde hissettim bazı bölümler sıkıldım evet ama bitincede çok üzüldüm beni etkiledi oldukça. Hem eğlenceli hem düşündürücü bir kitap olmuş. Belki de bazen deli gibi görünmek aslında en gerçek olmakmış, onu anladım.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.