Nietzsche belki ağlamadı, ama ben bu kitabı okurken çok düşündüm...
İnsanı kendine yabancılaştıran sorularla, geçmişin yükleriyle ve yalnızlığın sessizliğiyle örülmüş bir metin bu. Nietzsche Ağladığında, yalnızca bir kurgu değil; ruhun en derin çığlıklarını anlamaya çalışan bir yolculuk.
Nietzsche ile Dr. Breuer’in karşılaşması, bir tedaviden çok iki yaralı ruhun birbirini çözümleme çabası. Felsefe ile psikoterapinin dans ettiği bu satırlarda, okur olarak zaman zaman kendinle yüzleşiyor, zaman zaman "ben de böyle hissetmiştim" diyorsun.
İyileşmek mümkün mü?
Yoksa bazı yaralarla yaşamayı mı öğreniyoruz?
Yalom’un kalemiyle ruhuna ayna tutmak isteyen herkese…
Bu kitap okunmaz, yaşanır.
·
498 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Özgürlük mü istiyorsun? O zaman yalnızlığı da göze almalısın.
open.spotify.com/track/6SlsAUBun... ♡