Geçmişi unut, yaşamaya bak!
Pekâla, inceleme zamanı. Hepimiz zaman zaman sorunlar yaşıyoruz. Evet bir süredir sorunlarla boğuşuyordum ama şu anda iyileşme sürecini seçtim. İyileşme sürecimi de kitaplarla adımlamak istedim. Fitnessla bedenimi, kitaplarla zihnimi rahatlatarak bu süreci atlatacağım. Her bir kitapta kendime bir işaret bana iyi gelen sözler bulacağım. Dersler çıkaracağım. Senin için de şu sorunların. Bitmek bilmiyor değil mi? "Kalbime döneceğim ama hangi yolla?" diyorsun sık sık kendine. Hayatın sorunlarını sürekli söyleyip onu karman hâline getirmek yerine kapa çeneni ve incelememi oku.
Hayatta bazen elimizden kayan şeyler olur; bir insan, bir fırsat, bir hayal… O an yitip gidenin ardından içimizde bir boşluk oluşur, sanki eksilmişiz gibi hissederiz. Ama zaman, her kaybı kendi hikmetince işler. Ve bir gün fark ederiz ki, gidenin yeri bambaşka ve daha güzel bir şekilde dolmuş. Kaybettiğimiz şey, aslında çoğalarak; daha derin, daha olgun, daha bizim olan bir halde geri dönmüştür. Sanki hayat, bize şunu fısıldar: “Her eksilme bir hazırlıktı, seni daha güzel olana layık kılmak için.”
İşte tam da bu durumu anlatan bir hikâye karşınızda:
Yer: İsviçre
İyiliğin ve kötülüğün karması olduğuna, toplumdan dışlanan bir çocuk bir hatasından ötürü bile dışlansa bu o çocuğu ıslah etmek yerine ona daha da kötü etkide bulunabileceğine inandıran, gerçekçi, soğuk bir kış mevsiminde geçen sıcacık bir hikâye.
Bağışlamak karşımızdaki kişinin hatasını kabul edip sineye çekmek değil kendimizdeki yükü hafifletmektir.
Bağışlamak, bir başkasının yaptığı yanlışı onaylamak ya da yapılanı unutmak değildir; aslında en çok kendimize yapılan bir iyiliktir. İçimizde taşıdığımız öfke, kırgınlık ve hayal kırıklığı zamanla ağır bir yüke dönüşür, ruhumuzu yorar, kalbimizi daraltır. Affetmek ise bu yükü sırtımızdan indirmek, artık bize zarar veren duygulardan özgürleşmektir. Karşımızdaki kişi hatasının farkına varsın ya da varmasın, bağışlamak kendimize şunu demektir: “Ben bu acının tutsağı olmayacağım.” İşte bu yüzden affetmek, en derin iyileşmenin kapısıdır.
Telafisi mümkün olan şeyler için çabalamak, hayatın bize sunduğu ikinci şanslara değer vermektir. Her hata, her eksiklik ya da her yarım kalan şey, bazen sadece biraz emekle onarılabilir. İnsan, geçmişte yaptığı seçimler yüzünden pişmanlık duyabilir; ama hâlâ düzeltebileceği bir şey varsa, bunun için harekete geçmek vicdanın da ruhun da yükünü hafifletir. Çaba göstermek, yalnızca sonucu değiştirmek için değil, aynı zamanda kendimize olan saygımızı korumak içindir. Çünkü bazı şeyler zamanla değil, niyetle düzelir. Bu yüzden, elimizden geleni yapmak, en azından "denedim" diyebilmek bile kıymetlidir.
Bu yazardan okuduğum bir önceki kitap çok güzeldi. Bu kitap onun kadar beni etkilemedi ama yine de muhteşemdi.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.