kitabı okuduktan sonra atılmış bu meşhur twitin haklılığı karşısında tekrardan diz çöktüm:
"Hiçbir şey olmasa bile Almanya 20-30 senede bir bombalanmalıdır."
stefan zweig'ın 1. ve 2. dünya savaşı dönemlerini hem kendi gözünden hem de toplumun gözünden anlattığı bir otobiyografisidir. 1. dünya savaşı öncesi avrupanın bu kadar kör kütük sanata bağlılıkları beni hayrete düşürdü. belçika'da askerleri sokaklarda gördüklerinde bile hala savaşın kapıya dayanmadığını düşünen ve otellerde, tiyatrolarda, operalarda hiçbir şey yokmuşçasına hayatlarına devam bu burjuva sanatçılarının (!) pasifliğinin iğrenç bir boyutta olduğunu görüyoruz. savaş anında kendilerini narinliklikleriyle, sanata düşkünlükleriyle öven bu avrupalı sanatçıların tek yaptıkları tarafsız ülkelere gidip "ehe ehe savaş kötü bir şey ben yazmaya devam edicem benim tutkum bu ehe ehe" diye ağızlarından köpük çıkarmaları avrupanın ezikliğini o zamanlardan belli etmiş zaten. Hitlerin herkesi tehdit ettiği, kısıtladığı, hayatlarına müdahale ettiği, propogandayla halka hükmettiği dönemde "bu kadarını da yapmazlar ya avrupa böyle bir yer değil ehe ehe" diye gezmeleri...
yukarıdaki twiti atan babaya saygılar
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.