Bedenim, zamanın ve yaşlılığın arasında sıkışıp kalmış, yapışkan bir ağırlık gibi sarıyor her bir organımı. Her hücrem birer tutkal damlası gibi, geçmişin o yosma dokusu ile birbirine yapışmış. Kemiklerim, birer kırık fısıldıyor; acı, sadece fiziksel değil, ruhumda yankı buluyor. Bir şeyler sızıyor içimden, uykusuzluğun pençesinde, bir doğum sancısının ağırlığında. Bir kadın, karanlıkta bekleyen bir hayatın huzursuzluğunu taşıyor karnında, ben de onun gibi, bir varoluşun eşiğinde bekliyorum ama neyi beklediğimi bilmiyorum.
Yurdum yok, kimliğimi kaybettim; adım, yüzüm silindi birer gölge gibi. Birileri var mı? Yok mu? Fakat bu yalnızlık, her şeyin üzerine örtülen bir perde gibi. Artık kandırılmıyorum masallar ile, çünkü o masalların içinde yaşadığım hayal gerçek olamadı hiç. Ninnilerin hışırtısı, çocukluğumun hüzünlü yankıları gibi. O zamanlar beni uyutmaya çalışan melodiler, şimdi içinde yaşadığım boşluğu belirliyor.
Çürüdüm ama hızlıca değil; her şey sinsi bir şekilde, zamanın yavaş elleriyle oldu. Kimse fark etmedi, ben de fark etmedim. Bir bakışla, bir anlık bir sezgiyle gerçeğe adım attım. Tahtadan bir saray var, sessiz, derin bir hüzünle inşa ediliyor. Duvarları, taşları, her bir detayı zamanın ağırlığını taşıyor. O saray, tıpkı ben gibi, bir gün paslanacak; kendi kendini eritip, yok edecek. Ancak pasın ne kadar derinleşeceğini, kayboluşun ne zaman gerçekleşeceğini bilmek imkansız. Zaman, farkında olmadan bir çürümeye dönüşürken, ben de bir rüzgâr gibi dağılacağım. Yavaşça ve fark edilmeden. Ama belki, bu silinmenin içinde, gerçekten var olduğum anı bulurum. Varlık, yoklukta doğar belki.
··
1.551 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Video ya bittim😰😰😰
Videonun devamı var mı nereden alıntıladınız, devamını izlemeyi çok isterim..
Bu arada yazınızı da okudum. Kaleminize sağlık📚🍀✍🏼
Kaleminize sağlık. Mevlana İdris'in şu şiirini düşürdü kalbime yazınız:
Burası dünya ve biz artık çok sıkıldık
Alıp başımızı sana gelmek istiyoruz
Sana gelmek
Sana gelmek, orada kalmak istiyoruz
Çok unuttuk hatırlamak istiyoruz
Başımızın okşanmasını gözyaşımızın silinmesini,kolumuza girilmesini istiyoruz
Yağmurunu ve meleklerini yeniden istiyoruz
Rüzgarın sesini, ırmağın sesini
Dağların dağ, denizlerin deniz, kadınların kadın, çocukların çocuk
Erkeklerin erkek, ekmeğin ekmek, olduğu bir dünyayı yeniden isterken
Seni istiyoruz aslında.Bunu söyleyemiyoruz
Her yer gece, çok gece
Ve biz meleklerini istiyoruz Rabbim
Çok yenildik yetmez mi ?
Bir bankanın önünde, bir koltuğun altında, bir ziyafetin ortasında, bir günahın tenhasında
Büyütüp durduk siyahı
Gece gece gece
Her yağmur tanesini bir melek indirirken yeryüzüne
Her yalanı yüz şeytan taşıyor olabilir mi
Bilmiyoruz
Çünkü
Bilincimiz içerken binlerce yılın karmaşık şurubunu
Kameraya bakıp kalabalık şeyler söylemek ve gülümsemekle meşgulüz şuan
Sonra oturup düşüneceğiz bütün bu olanları
Yusuf’u düşüneceğiz, Yakup’u, Musa’yı
İsa’yı düşüneceğiz, Nuh’u ve öbürlerini
Ve Efendimizi
Efendimizi
Kuyular kuyular kuyular kazdık
Bir nefes üflemen için yeryüzü bataklığında sazdık
Kestik kendimizi deldik yaktık
Sonra sana değil dünyaya aktık
Dünya ki mescid dir biz onu otel yapmışız
Kalktık ki yenilmişiz değişmişiz azmışız
Bir sızı kalmış içimizde başka şey yok
Bu sızıdan yol bulup kapına dayanmışız
Bir çocuk oyuncağını alamamış
Bir kız sevdiğini saramamış
Bir anne yıllardır kolları açık bekliyor oğlunu
Bir adam paramparça bir çift göz için
Birisi ekmek götürememiş evine
Birisi aşk
Birimiz dünyayı kurtaracak
Birimiz yarını
Birimizin aklı tutuşmuş yanıyor
Birimiz bomboş kalbine bakıp birini anıyor
Birimiz ayrılığın ilk günü gibi her akşam kanıyor
Birimiz kıyametin koptuğuna inanıyor
Birimiz çekip gitmiş yeryüzünden ellerini hala açık sanıyor
Geldik işte bunlar ellerimiz
Açılmış bak bilirsin ne diye
Ki bilirsin biz bu ellerle neler işledik
Açtık işte bunlar ellerimiz
Burası dünya
Şu biziz
Bunlarda ellerimiz
Öyle açık öyle acemi öyle boş
Öyle mahcup öyle dalgın öyle boş
Öyle boş
Senin değil miyiz hepimiz
Senin değil mi her şey
Alırsın kime ne verirsin kime ne
Ve bu açtığımız eller senin değil mi
Senin değil miyiz hepimiz Rabbim
Bir yıldız bir ağaç bir buğday tanesi kadar
Kimsesiziz kime gidelim
Yaralarımız var kime
Sıcak birşey arıyoruz kime
Merhamet istiyoruz kime
Bağışlanmak istiyoruz kime gidelim
Sorumuz ve cevabımız sen değil misin
Yorgunuz kaybetmişiz dalgınız kırgınız küsmüşüz
Bu çocuklar birer birer kaybolurken sisler içinde kime gidelim
Çok yürüdük yollar kayboldu yol olduk sana geldik
Ne getirdim deme bize senden başka neyimiz varsa o bizim yokumuzdur.
Geldik işte bunlar ellerimiz
Bunlarda ellerimizin büyük boşluğu
Beş duygum harap, altı yönüm harap
On parmağımda on acı Ya Rab
Denize dalan bir desti nasıl tahammül etsin suya
Fırlattın beni dünyaya
Yeniden al kucağına, çağır beni yeniden
Bu saman çöpünü kasırgada bırakma
Büyük bir kapının önünde bir karınca vurmuş kapıyı bekliyor
Kapı açılacak yoksa niye var
Rahmet örtecek günahı
Geride kalacak gazabın adımları
Duyulacak büyük bahçenin o büyük şarkıları
Sunulan şarabı çekinmeden içeceğiz
Görüneceksin durmadan kendimizden geçeceğiz
Görüneceksin her şeyimizle sana göçeceğiz
Ol dedin olduk senden
Gel dedin geldik sana
Başımız yerde
Açtık ellerimizi sevgilinle birlikte
Bize bak çekip çıkalım uçurumlardan
Bize bak çıkalım dünyanın bütün kulluklarından
Parçansak al bizi bir daha ayırma evinde uyuyalım
Yabancıysak dost ol bize senden ayrılmayalım
Elimiz açık başımız ve ruhumuz secdede durmuş bekliyoruz
Sevdiklerin aşkına sevenlerin aşkına
İnşirah inşirah inşirah
Ayetin değil miyiz senin Ya Allah