Hayat, bazen bir deniz gibi… Her dalga, kaybolan bir anlamın izini bırakırken, içimdeki boşluk her an biraz daha derinleşiyor. Hiçlik, bir odada kaybolmuş bir yankı gibi. Zihnimdeki sis, hiçliğe doğru savruluyor ve her düşünce bir başka düşünceye karışırken, varoluşun ne olduğunu arıyorum. İçimdeki sessizlik ve boşluk, bazen evrenin en derin çukuruna dönüşüyor. Kaybolduğumda aslında bulduğumu hissediyorum; kaybolmak, anlamı aramak için bir fırsat. Hayat, bir arayışın ta kendisi. Hissizlik içinde kaybolurken, belki de anlam, bu kayboluşların içinde gizlidir. Bir boşlukla başlayıp anlamla sonlanacak bir yolculuk… Belki de hayat, kaybolduğumuz her anın ardından kendini bulmamıza izin verendir.
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.