Jakuzi'nin Korkuluk parçasında muhteşem bir bölüm vardır. "Üzerime hayatım bulaşmış / Ne yapsam çıkmıyor izi"
İnanıyorum ki hayatımızda yaşadıklarımız ya da yaşattıklarımızın izleri farkında olmasak bile her daim bizlerle birlikte. Yazar inanışımı insan olmayan ama kalbi olan robotlar üzerinden bana tekrar ve tekrar hatırlatırken fazlasıyla kafa yordum sözlere. Bütün insanlığı yok eden makineler yaratıp sonra yeniden hayat vermeye çalışmadaki paradoks oldukça zorlayıcı. Sevmek ya da sevilmek... affetmek ya da affedilmek... ölmek ya da yaşarken ölmek.
Bence yaşarken ölmenin birçok yolu var. Bunlar arasında ise en korktuğum hatırlayamamak. Kim olduğunu, kiminle olduğunu bilmeden nefes alıp vermeye devam etmek yaşamak mı gerçekten. Kitabın son yirmi sayfasında sanki öncesinde yaşattıkları yetmezmiş gibi bir de buradan vuruyor yazar. Antony Hopkins'in "Baba" filmi sonrası bir daha tövbe dediğim alzheimer konusu ile az biraz olan neşemizi gem vuruyor.
Kitapta oldukça neşeli anlar, geveze süpürgeler, sosyapat hemşireler var bittabi ama ardına saklı hüzün hep satır aralarında gülümsüyormuş gibi yapmadan duramıyor. Yazarın tarzını oldukça beğenmekle birlikte yaza girerken daha neşeli şarkılar dinlemenin vakti geldiğini hatırlıyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler.
·
357 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitaba değil de kalbine ışık tutan bi inceleme olmuş.. Bir kitaptan ve iyi bir okurdan beklenildiği gibi..