1947’de yayımlandıktan sonra on yıllar boyunca sayısız kez sahnelenen, beyaz perdeye uyarlanıp Oscar alan, yazarına Pulitzer ödülü getiren ünlü Arzu Tramvayı’nı okudum.
Tennessee Williams’tan okuduğum ikinci eser ve kaleminin gücüne tekrar hayran kaldım. Kadınların iç dünyasına, ruhsal dönüşümlerine, içinde bulundukları toplumsal yapının onları nasıl dönüşüme uğrattığına yahut çıldırttığına öyle hakim, öyle içgörü sahibi, öyle duyarlı bir yazar ki. Yaz ve Duman’da da, Arzu Tramvayı’nda da yazarın ne yapmaya çalıştığını hissedip kavradığım anda sanatına şapka çıkardım, çok yakın hissettim kendime.
“Blanche Dubois” adlı kahramanımız, otuzlu yaşlarda, güzel bir kadın; günün birinde kalkıp New Orleans’a gelir, kız kardeşi Stella’nın kapısını çalar… Stella iki odalı ufacık bir evde kocasıyla yaşamakta, yoksul bir yaşam sürmektedir. Blanche’ın ansızın çıkıp gelişi hayatlarında sarsıcı bir etki yaratır.
Blanche unutulmaz bir karakter, güçlü ama aşırı duyarlı, kırılgan, güzel ve bahtsız bir kadın. Oyunun başından sonuna dek onun git gide artan nevrotik hallerine şahit oluyor; kim masum, kim suçlu belli olmayan, kimsenin siyah ya da beyaz olmadığı bu kurguda insanlığın karmaşık doğasını okuyoruz.
Haziranı bu güzel kitapla kapatmış oldum, yılın favorileri arasına da girdi Arzu Tramvayı.
·
113 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.