*Roman, 1950’lerde Tahran’da geçer.* Beş farklı kadının yaşamı iç içe ilerler:
1. *Munis*, baskıcı ağabeyi Amir Han’la birlikte yaşar. Politikaya ilgisi vardır ama evden çıkamaz. Amir Han, onun evlenmesini ister. Tartışırlar. Munis kendini çatıdan atarak intihar eder. Cesedi gömülür. Ama bir şekilde toprağın altından kendi iradesiyle çıkar ve dirilir. Artık manevi bir uyanış yaşamıştır. Sokaklara karışır ve devrimci hareketlere katılır.
2. *Fâize*, Munis’in dindar ve geleneksel arkadaşıdır. Munis’in öldüğünü sanarak yas tutar. Daha sonra Munis’in geri döndüğünü öğrenir ama artık Munis bambaşka biridir. Fâize bir tecavüz olayının ardından büyük bir travma yaşar ve kendini sorgulamaya başlar.
3. *Zerrinkülah*, bir fahişedir. Bir gün aniden tüm erkeklerin kafasız olduğunu görmeye başlar. Bu metafor, onun erkeklerle olan ilişkilerine ve gördüğü zarara bir tepkidir. Hayatını değiştirmek için yola çıkar. Duygusal olarak yıpranmıştır ve arınma arar.
4. *Ferruhlikâ*, zengin ama baskıcı bir evlilikten kaçar. Bir ev satın alır ve yeni bir hayat kurmak ister. Evinin bahçesi, kadınlar için bir sığınak hâline gelir.
5. *Mehdokht*, toplumdan izole yaşayan, insanlarla pek iletişim kurmayan biridir. Bahçede yalnız kalmak ister ama diğer kadınların gelişiyle onun da hayatı değişir. Takıntılı bir şekilde bahçeyi sulamaya çalışır; bu su takıntısı, kontrol arzusu ve içsel dengesizliğini simgeler.
*Tüm kadınlar sonunda Ferruhlikâ’nın bahçesinde buluşur.* Burası, erkek egemen toplumdan kaçtıkları, kendi hayatlarını kurmak istedikleri metaforik bir "cennet" gibidir. Ama geçmişleri, travmaları ve içsel hesaplaşmaları peşlerini bırakmaz.
*Sonunda, bahçede bile özgürlük tam olarak gerçekleşmez.* Kadınlar hem birbirleriyle hem de kendileriyle yüzleşmek zorunda kalır. Bahçedeki huzur da geçicidir.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.