Cin çarpması: Sayfaların arasından biri çıkabilir..
Bu kitap bir kurgu değil. Yaşanmış, hissedilmiş ve sonunda yazıya dökülmüş bir kâbus gibi… Uğurcan Uygun, Cin Çarpması adlı eseriyle yalnızca kalemini değil, karanlıkta kalan bir kapıyı da aralıyor. Ve o kapının ardında, sıradan insanların hayatlarını darmadağın eden bir karanlık var: cin musallatı.
Satır aralarında yankılanan fısıltılar var bu kitapta. Okurken başının arkasında birinin nefesini duyumsayabilir, odanda olmadığından emin olduğun ayak seslerine kulak kabartabilirsin. Çünkü Uygun, yaşanmış vakaların iç yüzünü anlatırken yalnızca bilgi vermiyor — seni içine çekiyor. Gerçek ile hayal arasında yavaşça incelen sınırı silip, seni o dünyanın içine gömüyor.
Bir köydeki garipliğin, bir genç kızın aniden değişen bakışlarının, bir annenin geceleri duyduğu fısıltıların ardında hep aynı varlık yatıyor: görünmeyen ama hissedilen. Kitap boyunca işaretler çoğalıyor, mantık çözümsüzleşiyor. Ve sonunda kendini şu soruyu sorarken buluyorsun: “Ya bana da olursa?”
Uğurcan Uygun’un dili, ürpertici bir sadeliğe sahip. Abartı yok — çünkü gerçek korkunun abartıya ihtiyacı yoktur. Bu hikâyeler yaşanmışlıkla damgalı. O yüzden etkileyici değil, travmatik. Özellikle geceleri okuyanlar için, uyumadan önce odalarını bir kez daha kontrol etmeleri şiddetle tavsiye edilir.
Bu kitap bir uyarı gibi…
Cinlere inanmıyor olabilirsin — ama onlar senin inancına ihtiyaç duymaz.
“Bu Kitabı Okuduktan Sonra Yalnız Kalmak İstemeyeceksin”
Kapak kapanır, ama içindekiler kapanmaz.
Uygun’un kalemi bir kurbanın titreyen eline benziyor. Satır aralarında dua etmeye başlarsın fark etmeden. Çünkü bu kitapta geçen her olay, zihnine bir iz bırakır. Bazı sayfalar var ki... okuduktan sonra arkana bakmadan yapamazsın. Karanlık bir şeyin sana yaklaştığını hissedersin.
Ama göremezsin.
Görmemen, onun olmadığı anlamına gelmez.
Belki sen inanmıyorsun.
Belki aklın hep “bilim” diyor.
Ama o varlıklar için bu fark etmez.
Onlar gözle değil, korkuyla beslenir.
Ve Cin Çarpması, tam da o korkuyu içinde uyandırmak için yazılmış bir tuzak gibi.
Sayfayı çevirdiğin her an, biraz daha yaklaşır.
Sonunda kitap biter… ama his bitmez.
Işığı kapatma.
Ve sakın yalnız okuma.
·
227 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.