Tanrıların savaşı hiç de beklediğim gibi değil.
Abisi tanrılar uğruna savaşmak için cepheye gittiğinde ve annesi üzüntüden kendini kaybettiğinde Iris'in tek amacı ailesini bir arada tutmak olur. Iris'in bu zor hayatında en büyük hayali ise çalıştığı Oath Gazette'te köşe yazarlığına terfi etmektir ancak bu konuda bir rakibi vardır: Roman Kitt.
İkili köşe yazarlığı için birbiriyle yarışırken Iris bir yandan cephedeki abisinin özlemini çekmektedir ve ona mektuplar yazmaktadır. Bu mektupların olayında küçük bir sihir söz konusu, Iris bu mektupların abisine ulaştığını umut ederken bir gün en nihayetinde mektuplarına cevap gelir: Mektuplar Iris'in abisine gitmemiştir.
Mektupların ulaştığı kişi de Roman. Roman ve Iris bu şekilde mektuplarla konuşmaya başlarlar ancak Roman konuştuğu kişinin Iris olduğunu bilirken Iris mektup arkadaşını yalnızca bir yabancı olarak bilir. Olaylar bu şekilde başlayıp yavaş yavaş cepheye doğru ilerliyor.
Şimdi konumuz kısaca böyleydi, benim yorumuma gelecek olursak;
Öncelikle bu kitabı sevmenin tamamen doğru beklentiyle alakalı olduğunu düşünüyorum. Eğer epik fantastik veya gerçekten destansı bir savaş beklentisiyle başlarsanız bu kitap sizin için sınıfta kalır. Ben daha önce birkaç kişiden bunu duyduğum için beklentimi daha düşük ve daha farklı tuttum ve kitabı bu haliyle oldukça sevdim.
Kitabın fantastik yönü biraz arka planda kalıyordu ama zaten o beklentiyle başlamadığım için benim için bir sorun olmadı bu durum. Son bölümler yüzünden ikinci kitapta fantastik unsurların biraz daha artacağını düşünüyorum.
Karakterleri sevdim. İtici değillerdi, beklediğim gibi aralarındaki ilişki minnoştu. İlişkilerini düşmandan aşka olarak değil de rakipten aşka olarak tanımlamak daha doğruydu bence ama o da aman aman değildi. Sadece Iris'in düşünceleri arada garip geldi, Roman'ın tek varoluş amacının onu geçmek olduğuna falan inanıyordu bence. "Omg Roman peşimden buralara, her an ölebileceği bu tehlikeli yerlere geldi. Yine beni geçmek istiyor btw." Aynen kanka, her an ölebilirim ama olsun Iris'i geçmeden ölemem nu uh. BU ARTIK BİR ONUR MESELESİ.
Kitapta spefisik olarak verebileceğim puan kırdığım bir nokta yok açıkçası. Sadece bağlanmadım. Ay güzel kitaptı deyip kapattım ikinci kitap için bile aman aman heyecanlı değilim o yüzden on puan vermek istemedim. Bu yaz gününde okumalık, hafif çerezlik bir romantasy arıyorsanız öneririm.
·
1.161 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Rümeysa BALÇIN
Gönderi Sahibi
Başlarda ağlamadım ama gözlerim doldu. İlk mektuplaştıkları zamanlar ikisi de zor şeyler yaşıyordu ve mektupları bu yüzden çok içime dokunuyordu🫂