En etkili makyajın gülümseme olduğunu asla unutma!Öykü edebiyat hikaye
Aslında pek öyle öyküsever bir okur değilimdir:)
Sevgili Şermin Yaşar'dan sonra 
Canan Tan Canan Tan da okutturdu, hem de hayranlıkla..
Öyle güzel öyküler vardı ki, beni çok etkiledi, hatta bir ara çeşmeleri koyverdim itiraf ediyorum:)
Yazdıklarına sadece öykü de denmez; hayattan, bizden, icimizden.
Eminim okuyan herkes kendinden çok şeyler bulacak.
Özellikle hemcinslerim her sayfada kendine mutlaka rastlayacak.
Hüzünlerini çikolata ile kaplamayı beceren kadınlar nerdesiniz?
Eğer beceremiyorsanız vay halinize ..
Gelelim en etkileyici bölüme;
Yakın akrabam, ölmüş bir Alman yaşlı çiftin evini satın almıştı. İcindeki eşyaları ile birlikte.
Kendisi temizledi çöpe attı ve restore ettirdi.
Evi görmeye gittiğimizde dolaplarda fotoğraflar vardı.
Çok eskilerden bugünlere aile fotoğrafları.
Çocuklarına sorduğumuzda" istemiyoruz çöpe atın" dediler.
Bunu duyunca nasıl üzülmüştüm..
Bizde olmaz böyle şeyler demiştim..Taa ki bu kitaptaki bir öyküye rastlayana kadar.
İşte o alıntı ile bitireyim müsaadenizle:
"....Anneannem öldükten sonra, onun geçmiş kokan evinin, annem, teyzem ve dayımca dağıtıldığı gündü galiba...
Aynalı konsolun içindeki altın yaldızlı porselen tabaklar, kristal bardaklar, kadehler, gümüş yemek takımları; oyma-ceviz büfenin üzerini, camlı vitrinin raflarını süsleyen gümüş tepsiler, tabaklar, gondollar, şamdanlar taziye evine yakışmayan bir iştahla çarçabuk paylaşılıvermişti de; sıra oraya buraya serpiştirilmiş fotoğraflara gelince, herkes suspus olmuştu nedense...
Gardırobun alt gözünden çıkan ceviz kutuya, içindeki mektuplara, fotoğraflara da kimsenin sahip çıkacağı yoktu.
"Ben paşa dedemi görmedim bile" diyerek, omuz silkmişti teyzem. "Benim tanımadığım dedemin resmini, çocuklarım ne yapsın?"
Onu onaylarcasına baş sallamıştı diğerleri de.
Kalın bir sis perdesinin ardından bakan, uzak, yabancı yüzlerin karta yansıdığı sararmış fotoğrafları; suç ortaklığının yabansı ezikliğiyle, birbirlerine bakmamaya çalışarak, yırtıp yırtıp torbalara doldurmaya başlamışlardı..
Keşke anneannem, gözünden bile sakındığı fotoğraflarım, mektuplarını kendi elleriyle yırtıp atsaydı, yok etseydi!" diye düşünmüştüm, çocukluktan yeniyetmeliğe doğru hızla yol
alan aklımla.."
Hakikaten büyük bir hayat dersi vardı bu cümlelerde..
Tabii anlayana!!
Kitabı çok severek okudum.
Yazara Canan Tan gönül dolusu selam olsun.
Keyifli okumalar dilerim.
Not: Uzun yazdım okursanız eğer hakkınızı helal edin:)
Canan Tan Canan Tan da okutturdu, hem de hayranlıkla..
Öyle güzel öyküler vardı ki, beni çok etkiledi, hatta bir ara çeşmeleri koyverdim itiraf ediyorum:)
Yazdıklarına sadece öykü de denmez; hayattan, bizden, icimizden.
Eminim okuyan herkes kendinden çok şeyler bulacak.
Özellikle hemcinslerim her sayfada kendine mutlaka rastlayacak.
Hüzünlerini çikolata ile kaplamayı beceren kadınlar nerdesiniz?
Eğer beceremiyorsanız vay halinize ..
Gelelim en etkileyici bölüme;
Yakın akrabam, ölmüş bir Alman yaşlı çiftin evini satın almıştı. İcindeki eşyaları ile birlikte.
Kendisi temizledi çöpe attı ve restore ettirdi.
Evi görmeye gittiğimizde dolaplarda fotoğraflar vardı.
Çok eskilerden bugünlere aile fotoğrafları.
Çocuklarına sorduğumuzda" istemiyoruz çöpe atın" dediler.
Bunu duyunca nasıl üzülmüştüm..
Bizde olmaz böyle şeyler demiştim..Taa ki bu kitaptaki bir öyküye rastlayana kadar.
İşte o alıntı ile bitireyim müsaadenizle:
"....Anneannem öldükten sonra, onun geçmiş kokan evinin, annem, teyzem ve dayımca dağıtıldığı gündü galiba...
Aynalı konsolun içindeki altın yaldızlı porselen tabaklar, kristal bardaklar, kadehler, gümüş yemek takımları; oyma-ceviz büfenin üzerini, camlı vitrinin raflarını süsleyen gümüş tepsiler, tabaklar, gondollar, şamdanlar taziye evine yakışmayan bir iştahla çarçabuk paylaşılıvermişti de; sıra oraya buraya serpiştirilmiş fotoğraflara gelince, herkes suspus olmuştu nedense...
Gardırobun alt gözünden çıkan ceviz kutuya, içindeki mektuplara, fotoğraflara da kimsenin sahip çıkacağı yoktu.
"Ben paşa dedemi görmedim bile" diyerek, omuz silkmişti teyzem. "Benim tanımadığım dedemin resmini, çocuklarım ne yapsın?"
Onu onaylarcasına baş sallamıştı diğerleri de.
Kalın bir sis perdesinin ardından bakan, uzak, yabancı yüzlerin karta yansıdığı sararmış fotoğrafları; suç ortaklığının yabansı ezikliğiyle, birbirlerine bakmamaya çalışarak, yırtıp yırtıp torbalara doldurmaya başlamışlardı..
Keşke anneannem, gözünden bile sakındığı fotoğraflarım, mektuplarını kendi elleriyle yırtıp atsaydı, yok etseydi!" diye düşünmüştüm, çocukluktan yeniyetmeliğe doğru hızla yol
alan aklımla.."
Hakikaten büyük bir hayat dersi vardı bu cümlelerde..
Tabii anlayana!!
Kitabı çok severek okudum.
Yazara Canan Tan gönül dolusu selam olsun.
Keyifli okumalar dilerim.
Not: Uzun yazdım okursanız eğer hakkınızı helal edin:)·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.