İlk terapiye başladığımda terapistim bana çocuklugumu sordu. "Harika yetiştirildim," diye cevap verdim. "Annemle babam harikaydı. Hâlâ da öyleler." Sonra da annemle babamın olumlu yönleri hakkında uzun bir söylev çektim. Çocukken bana yapılanlari kabullenmem hâlâ benim için çok zor, çünkü bu iki insani gerçekten seviyorum. Onları korumak istiyorum ve suçlamaktan kaçıyorum. Hataları yüzünden anne-babamizi suçlamak herhangi bir şekilde bize yardımcı olmasa da kendimizle olan bağımızın derinlemesine kopuş biçimlerini dogrulamak zorundayiz. Onların hayatini yaşamak uğruna nasıl kendimizden vazgeçtiğimizi, içimizdeki çocugun kendini bulabilmesi için ihtiyaci olanlardan nasıl mahrum bırakıldığını görmeliyiz ki iyilesebilelim. Hikayemizi ögrenip hissetmeliyiz. Krishnanandaİlişkilerin ABC'si