dili oldukça sade olmasına rağmen insanın içine işleyen yoğun bir boğulmuşluk hissi veriyor.
zebercet’in yalnızlığı ve içsel sıkışmışlığı öyle gerçek ki, sayfalar ilerledikçe ben de o küçük otelin havasız odalarında kalmış gibi hissettim.
her cümlede, o daralma hissi, o bıkkınlık üzerime çöktü.
ama tam da bu atmosferin içindeyken, bir yandan da sonunu merak ettim; bu hikâye nereye varacak diye düşünmeden edemedim.
karakterin ruh hâli o kadar detaylı işlenmişti ki bazen onun zihninde kaybolmuş gibi oldum. zaman zaman bu yoğunluk yorucu olsa da, kitabın yarattığı etki oldukça güçlüydü.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.