Bu kitap bende sessiz bir yankı bıraktı. Bazı kitaplar bittiğinde kapanır, bazılarıysa insanın içinde bir süre daha yürümeye devam eder. “Yol” tam da öyleydi.
Baba ve oğulun isimsiz, yer yer zamansız bu yolculuğunda aslında en çok içimizdeki karanlıkla, korkuyla ve sevgiyle yüzleştik. Her sayfa, insan olmanın ne kadar kırılgan ama bir o kadar da dirençli bir şey olduğunu hatırlattı.
Dünyanın sonu gelmişti ama o küçük çocuk hâlâ iyiliğe inanıyordu. Babası ise her şeyini kaybetmişken bile onu korumaya devam ediyordu. Belki de sevgi, dünya yansa bile tükenmeyen tek şeydi.
Bazen kelimeler yetmiyor, çünkü “Yol” sadece okunan değil, hissedilen bir kitap.
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.