Hayat, onu hep susan tarafta bırakmıştı.
Konuşsa duyulmaz, ağlasa görülmezdi.
Her kelimesi içine gömülmüş,
her hayali “büyüyünce geçer” denilerek ertelenmişti.
Yakup KAZDAL
Yakup KAZDAL··
705 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hep susan tarafta büyüyüp kök salınca iç sesiyle yaşıyor insan,iç sesiyle dost oluyor,iç sesine aşık oluyor bazen de düşman sonra yalnızlığına bakıp sorguluyorsun,aynalardan başkasını yakıştıramıyorsun kendine samimi de gelmiyor zaten…büyüyorsun ya geçiyor ya da sen içinden geçiyorsun ama elbet bir şeyler geçiyor …BÜYÜYÜNCE🎈
Kübra soylu Elbet geçiyor, geçiyor geçmesine de izleri hep orada kalıyor.
Konuşmuyordu.
Ama içi susmuyordu hiçbir zaman.
Bir yerlerde, kimsenin duymadığı çığlıklar taşıyordu üstünde.
Bakışları bazen bir noktaya takılıyor, gözleriyle bir şey anlatıyor gibiydi ama ne olduğu bilinmiyordu.
Gülüyor gibi yapıyor ama gülüşünün ucunda bir soğukluk geziniyordu.
Bir şey anlatacak gibiydi hep, ama tam orada, kelimeler boğazında düğümleniyor, sessizliğe yeniliyordu.
Yalnız değildi belki ama kimsenin varlığı onu tamamlamıyordu.
İçinde bir şey vardı.
Ne geçiyor, ne de tamamen kalıyordu.
Sanki biri bir zamanlar çok bağırmıştı da, o ses artık sadece fısıltıya dönüşmüştü.
Ve o, bu fısıltıyı her gece tekrar tekrar dinliyordu.
Yakup KAZDAL
Yakup KAZDAL