“Yazmak, sustuklarımı haykırmanın başka bir yoluydu belki.”
Kafka'nın Milena’ya yazdığı mektuplar, bir aşkın değil, bir içsel çöküşün, kendine karşı duramayan bir ruhun dışavurumudur. Her cümlede sadece bir kadına değil, hayata, yazıya, varoluşa sesleniyor sanki. Milena orada; ama bir yandan da sadece bir yansımadan ibaret. Kafka, bu mektuplarda bir kadını değil, onunla birlikte kendisini yazıyor.
Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Daha çok bir iç döküş, bir boğulma, bir insanın kendi ruhunun kıyısında gezinmesi. Satırlar arasında Kafka’nın acizliği, takıntıları, korkuları, kabuk bağlamamış yaraları dolaşıyor.
Bazı cümleleri okurken rahatsız oluyorsunuz, çünkü samimi. Çünkü acı. Çünkü tanıdık. Çünkü Kafka yalnız değil, biz de onun gibi düşünmüşüz bir zamanlar.
“Sana yazmak, seninle konuşmaktan daha gerçek.”
Bu mektupları okuyunca birine gerçekten yazmanın, onunla konuşmaktan daha yakın hissettirdiğini anlıyorsunuz. Zaman zaman kendimi bu mektupların içinde kaybettim, zaman zaman rahatsız oldum, ama hiç kayıtsız kalamadım.
Her okuyanın içinden bir şeyleri çekip çıkaran bir kitap bu. Yavaş yavaş, sessizce, ama derinden. Kafka’nın sesini duymak isteyen herkese önerilir.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.