“Eğer bir çocuk hastaysa, bir gözün daima diğer çocukların üzerinde olması gerekir. Zira sağlıklı olanlar patırtı çıkarmaz, onlara sunulan hayatın kesik köşelerine uyum sağlarlar, hiçbir şeyden şikâyet etmeden sıkıntıların, güçlüklerin şeklini benimserler.”
Aslında bu paragraf kitabın özeti gibiydi. Ve şahsi hayatımın da özeti. Kitabı okurken karakterler ben ve kardeşlerim gibiydi. Doğuştan farklılıklarıyla dünyaya gelen bir çocuk ve ailesinin bu süreçte yaşadıkları anlatılıyor. Anlatılanlar o kadar doğru ve gerçekçi aktarılmış ki. O hastalıkta olan çocukların kullandığı ilaç isimlerine kadar her şey çok net aktarılmıştı. Kitap iki bölüm şeklinde iki farklı karakterin bu süreçte yaşadıklarını aktarıyor. İki farklı karakter ve iki farklı bakış açısına sahip erkek ve kız evlat. Erkek evlat koruyup kollayan iken kız çocuk bu sorumluluğu kaldırmaya çalışsa da başaramaz ve abisiyle arasında bir duvar olarak görür hasta kardeşini. Bu süreçte başka mekanlarda da ağabeyin duyduğu seslere irkilip tepki vermesi çok tanıdıktı şahsi olarak. Daha sonrasında da çocuk daha fazla yaşayamaz ve ölür. Ondan sonra anne tekrar bir bebek dünyaya getirir. Bu çocuk ise tam tersine her şeyiyle çok iyi ve zeki bir çocuk. Ama o da ölen ağabeyinin gölgesinde bir hayat sürer. Ona dair sorular hep aklını kurcalar. Ağabeyi de ölen kardeşinden sonra uzun süre bu kardeşiyle yakınlık kuramaz. Ve ölen kardeşinden hep özür diler, o ölüp kendisi yaşadığı için.
Benzer hayatlar yaşadığımız içindir belki de çok etkilendiğim bir kitap oldu. Okuyacaklara keyifli okumalar.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.