Kapak Kızı Yorumum1000Kitap
Kapak Kızı, uzun süredir kitaplığımda okunmayı bekleyen bir kitaptı. Okumaya başladıktan sonra da yaklaşık on gün sürdü bitirmem. Bu durum belki çevresel faktörlerden, belki de kitapla aramda kuramadığım o bağdan kaynaklandı, tam emin değilim.
İlk sayfalarda kitap favorilerimden biri olacağını düşündürdü. Ama zamanla elimde uzayıp gitmesiyle, bu kez de en sevmediklerime mi aday diye düşündüm. Bu iki uç arasında gidip geldim.
Kitap, Ankara-İstanbul arasında bir tren yolculuğunda geçiyor. Bu yolculuğun ambiyansını bana çok güzel yansıttı. Özellikle mevsimin kış olması, kafamda karlı yollardan geçen ama vagonları sıcacık anılar ve insanlarla dolu Doğu Ekspresi gibi bir sahne canlandırdı.
Ayrıca 90’lı yılların Türkiye’sine ait nostaljik bir hava taşıması da hoşuma gitti . Eski Türkiye’de, İstanbul’da geçen kitapları nedense ayrı bir ilgiyle okuyorum.
Kitapta hoşuma gitmeyen nokta, sürekli yeni karakterlerin girip çıkmasıydı. Üstelik çoğu çok da önemli olmayan karakterlerdi. Bu da karakterleri takip etme ve zihnimde bir şema oluşturma açısından zorlayıcıydı.
Öte yandan, tüm karakterlerin ortak noktası ise “kapak kızı” Şebnem. Ancak bu karakterin kitapta herhangi bir söz hakkı yok, hatta canlı bir sahnesi bile bulunmuyor. Yalnızca üç farklı kişinin onunla ilgili duygu, düşünce ve izlenimlerini okuyoruz.
Yazarın betimlemeleri oldukça profesyonelce ve dili de bana göre klasikleşmeye aday bir düzeydeydi. Bu uzun cümleler, zaman zaman hayranlıkla okumama sebep olduysa da, bazen de beni yorduğunu itiraf edeyim.
Genel olarak Kapak Kızı, büyük olayların değil; iç çatışmaların, düşünsel sorgulamaların ön planda olduğu bir roman. Daha çok bir “durum” hikâyesi gibi. Özellikle de Şebnem’in de ağzından hikayeyi dinlemek istediğim için, ikinci kitabı olan ve daha yüksek puan almış Yeşil Peri Gecesini de okumayı düşünüyorum .
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.