Nietzsche okumak, sadece bir kitap sayfası çevirmek değil; düşünceyle didişmek, kendinle yüzleşmek, ezberleri bozmak demek…
Bazı kitaplara puan vermek haddime değilmiş gibi hissediyorum. Hele ki “okurken gülümsediğim”, bu kadar keskin, bu kadar çarpıcı ve sarsıcı bir kitapsa…
Nietzsche’yle sohbet ediyormuşsunuz gibi bir hâl alıyor insanın zihni. Yer yer hayranlık, yer yer kızgınlık ama hep bir “daha fazlasını anlamalıyım” arzusu…
İlk felsefe kitabım değil ama her seferinde felsefenin sınırlarını biraz daha genişleten yazarlardan biri Nietzsche.
Ahlak, din, evlilik, tutkular, devlet… Her konuya değiniyor ama asıl mesele şu: Kendini aşmak.
“İnsan, aşılması gereken bir şeydir.”
Ve belki de en çok hoşuma giden şey: Rahatsız eden fikirlerin bazen en doğru olanlar olması.
Nietzsche’nin düşüncelerindeki o kendini beğenmişlik hali bile insana bir şeyler öğretiyor.
Çünkü biliyor ki:
“İyi insan, hiç de iyi değildir aslında. Sadece evcilleştirilmiş insandır.”
Evlilik, tutkular, din, ahlak… Konular cesurca, filtrelenmeden ele alınıyor.
Tutkuları bastırmakla onları yok edemeyiz. Çünkü:
“Bizi öldürmeyen şey, bizi güçlendirir.”
Dinî ahlaka, devlet yapısına ve eğitim sistemine getirdiği eleştiriler cesur ve düşündürücü.
Çoğu kişi korkar bunları düşünmekten bile… Çünkü:
>“İnsanların çoğu, düşünmektense ölmeyi tercih eder.”
Nietzsche’nin inançla olan meselesi, kendi geçmişiyle yüzleşmişliği çok açık.
Kendi halkını eleştirirken bile kendine özgü bir duruşu var.
“Yeterince uzun süre boşluğa bakarsan, boşluk da senin içine bakar.”
Okuyun. Okuyun ki kafanızda düşünceler çatışsın, kalıplar yıkılsın ve kendinizi yeniden inşa etmeye başlayın.
Nietzsche’nin “kaybetmeye devam etmesini” dileyenlerdenim. Çünkü onun yenilgilerinden biz kazançla çıkıyoruz.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.