İnsan ve toplum hayatında iki soru önemlidir: “Ne oluyor, ne olmuyor?” ve “Ne oldu, ne olmadı?” derken, Rumeli’den bir Debreli Hasan geçti. Evet, bu cümle kitabın son satırlarıydı.
Rumeli’nin dağları hüzünle ağlarken, o garip vatanın çaresiz çağrısı kulaklarımda hala çınlıyor. Kitabı okurken, ne kadar çok karmaşık duyguyla savaştığımı, ne kadar çok cevapsız soru biriktirdiğimi anladım. Cehaletin mutluluk sayıldığı, yargıların keskin kılıçlar gibi havada savrulduğu bir dünyada, “Ben kimim?” sorusuna verilen cevaplar bile artık yıpranmış, yorgun ve kırılgandı. Bu kitap, sadece bir hikâye değil, ruhların tıkanıklığı, kayboluşu ve yeniden kendini arayışının içinde bir yolculuktu benim için. Debreli Hasan ise, geçmişten gelen bir figür olmaktan öte, bugün de içimizde taşıdığımız sancıları, kırgınlıkları, ve umutları bir kez daha gözler önüne serdi. Sayfaları kapattığımda bitmiş değil, tam tersine yeni bir sorgulamanın kapılarını aralamıştım. İyi ki okudum, iyi ki ruhuma dokundu diyorum.
·
377 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.